Winter

Buh. Winter.
Kou, grauw en grijs.
Dikke jassen, sjaals en mutsen voor de warmte.
Maar nog steeds niet genoeg, als je niet diegene naast je hebt die je nodig hebt.
Sip zijn, winterdipjes..
Kijkend naar buiten naar de lucht die grijs is..
Help. Waar is de zon? Ik heb het nodig.
En oja, verkouden zijn hoort ook wel bij winter.
Niet zo fijn. Moeilijk slapen in de nacht,
vaak wakker worden, helemaal bezweet alsof je een nachtmerrie hebt gehad,
lopende neus, verstopte neus, slaaptekort.
Volgende dag word je wakker en voel je je echt beroerd omdat je niet genoeg slaap hebt gehad,
beetje opfrissen, wat eten en eens kijken wat je nog kan doen om de dag nuttig te maken.
Niks.
Ik ben te moe en te 'brak' om iets te doen.
Niemand in dit huis die me helpt of vraagt hoe het met me gaat.
Achja. Ik heb ook geen medelijden nodig maar hulp zou fijn zijn.
Thee zetten bijvoorbeeld. Telkens moet ik weer heel veel moeite doen om mezelf staand te krijgen en naar de waterkoker te lopen. Buh.
En oja, sneeuw hoort ook bij de winter.
Sneeuw is mooi.
Het heeft gisteren zoveel gesneeuwd dat het op een gegeven moment van de daken gleed. Het leek net een lawine.
Ik zou zo graag naar buiten willen gaan en een sneeuwpop gaan bouwen,
of lekker een wandelingetje in de bossen maken in de sneeuw.
Op zulke momenten zou ik wel graag een hond willen hebben om mee te knuffelen in de donkere en koude winterdagen en om wandelingen mee te maken in het bos.
Maar ik ben ziek.
Ik voel me beperkt in mijn functioneren en er is niet veel wat ik kan doen behalve wachten tot mijn lichaam vanzelf herstelt.

Time flies.

Mensen veranderen.
We hebben andere doelen voor ogen, we gaan naar een andere levensfase..
we leren meer mensen kennen en de omgeving verandert continu.
De keus is aan jezelf wat je ermee doet, wie je toelaat in je leven, wie je houdt in je leven en wie je loslaat..
Ik denk dat het tijd is om bepaalde mensen los te laten.
Niet zo zeer dat ze mij iets hebben misdaan.
Maar gewoon om het feit dat ik niks meer toevoeg aan hun leven en zij niks meer aan de mijne.
Soms heb je ook niet meer de zin om moeite te doen voor mensen.
Het klinkt heel lullig maar sommige mensen ga je niet missen in je leven.
Het is leuk als ze in ons leven zijn maar je kan ook zonder ze leven.
De wereld zal niet vergaan zonder ze.
Kan zijn dat ze dus niet belangrijk genoeg waren maar kan ook zijn dat ze een tijd belangrijk waren en dat een tijdje is verwaterd en niet meer zo aanwezig zijn in je leven.
Misschien klopt de uitspraak "uit het oog, uit het hart" wel.
Er zijn ook vriendschappen die voor heel lang blijven, ongeacht hoe vaak je ze ziet.
Ze hebben een soort "spoor" achtergelaten in je leven,
ze hebben iets met je gedaan zodat je ze niet zomaar kan vergeten. Je zal er dan ook alles aan doen om ze in je leven te houden.
Ik denk dat iedereen wel hier mee te maken zal hebben.
Der komt dus gewoon een tijd in je leven om keuzes te maken. Even er bij bewust zijn dat de toekomst zo zal zijn zoals het is. Accepteren hoe het zal zijn etc.
Sunt.

One of a kind

Het raakt me best wel, hoe een persoon zoveel om je kan geven en bijna door het vuur voor je zou gaan bij wijze van spreken. Ik vind het mooi dat er nog zulke mensen bestaan. Ik ben ook erg gelukkig dat ik zo'n iemand in mijn leven heb. I couldn't wish for anyone better.
Waar heb ik hem aan te danken?
Het is niet zo dat ik de liefste en geweldigste persoon ben ofzo.. Ik heb mijn issues, mijn minderheden en zwaktepunten. Het is niet dat ik goed voor iedereen ben, dat lijkt me overigens ook best wel moeilijk om te realiseren.
Bestaat er echt iets zoals "liefde overwint alles" ?
Misschien begin ik er toch wel een beetje in te geloven.
Of doen mensen bepaalde handelingen omdat ze er zelf uiteindelijk van beter worden? Dan lijkt een liefdadigheidshandeling niet meer zo lief. Het zou dan meer egoïstisch klinken. Maar het gaat juist om het idee dát iemand zoiets zou doen. Dát iemand er aan denkt. Dat is al heel wat. Het gaat vaak om de intentie maar nog lang niet altijd. Filosoof Immanuel Kant zei dat iemand een goed persoon was zolang hij/zij de goede intenties heeft. Maar dan ga je natuurlijk denken, hoe kan je "controleren" dat iemand die intentie uit zichzelf heeft?
Het antwoord is: niet.
Je kan niet iemand controleren of die het echt meent of niet. We moeten maar leven met het idee dat we daar nooit achter zullen komen en bij jezelf stil staan of je de woorden van diegene vertrouwt of niet. Daarom leven sommige mensen ook soms in een pijnlijke leugen. Mensen liegen elkaar voor. Soms onbewust en soms erg doelgericht. Een reden daarvan is, er zelf beter op worden. Of, diegene proberen in je 'macht' te krijgen of dergelijke.
Je kan van alles verzinnen en we kunnen ook levenslang blijven nadenken over wat wel of niet gemeend is.
Neem alles maar zoals het is.. Doe maar alsof we dom zijn en vertrouw mensen blindelings. Der is niks dat wij kunnen veranderen aan deze (poep)wereld. We komen er wel achter als we een fout maken. Het allerbelangrijkste is, keep your head up and don't bow for them stupids.

But,
this is love.

We offer something nobody wants.

We offer something nobody wants.

Ik denk dat iedereen wel zijn onzekerheden heeft, flaws en wellicht ook issues.
Maar om te denken dat je 'minder' zou zijn dan anderen.. hmm het doet me pijn om zoiets te horen.
Wat nog meer pijn doet is het idee dat ik weet dat het je 'kapot' heeft gemaakt.
It's so sad.. wat zulke dingen met iemand kan doen.
Het is gewoon onnodig en niet terecht.
Maar ik begrijp ook wel vanwaar die gedachten/gevoelens..
I got them too.
In de zin van, niemand kan mijn 'issues' op het gebied van cultuurverschillen handlen.
Niemand heeft daar zin in. Niemand heeft dat ervoor over. That haunts me all the time.
Der komt misschien een tijd dat het allemaal mis gaat.
Ik kan misschien wel leuk zijn voor iemand maar diegene weet gewoon niet waarmee hij te maken heeft I guess. Ik wil niet iemand pijn doen waar ik veel om geef.
Het is al eens gebeurd.. Ik wil niet dat het nog eens voorkomt.
Diegene is achteraf heel blij dat het 'voorbij' is.
Hij kon niet mijn issues handlen. Hij voelde zich vrij toen het over was.
Mijn voorspelling was dus soort van uitgekomen.
Maar ik gaf het niet op though. Ik geloof nog steeds in liefde.. het is zo iets moois en ooit zal er genoeg liefde zijn, zoveel dat het genoeg is dat iemand volledig voor je gaat uhu.

Ik zou me hopeloos voelen en in een diepe put waar ik nooit meer echt uit zal komen.
Misschien laat ik mijn moeder dan wel mijn leven leiden omdat ik de 'strijd' tussen mij en mama heb opgegeven. Misschien word ik dan wel gelukkig? Misschien kom ik dan langzamerhand uit deze put omdat na alle tegenslagen ik mezelf heb opgegeven.. I dunno.
I opened up to you. Het is eng maar ik hoop gewoon dat er ooit iemand zal zijn die ziet dat ik het waard ben.. It is a risk to love. What if it doesn't work out?.. Ah but what if it does?
Misschien is dat de reden dat ik het ook een beetje eng vind als iemand van mij gaat houden. Ik wil het niet altijd meteen geloven, ik heb altijd in mijn hoofd van.. diegene weet niet waar hij aan begint.
Misschien is het ook helemaal niet eerlijk..
Dat ik toelaat dat mensen me leuk vinden of van me houden..
Mijn thuissituatie kan me ooit gaan breken en dan weet ik echt niet waar ik allemaal in staan ben om te doen.. Alles kan kapot gaan.. door mij...
Ik doe mijn best voor alles. Mensen laten weten hoeveel ik om ze geef, cause maybe someday I'll regret it en dat wil ik niet.

Abandon me

Hoe zou het zijn als je moeder je verbant uit haar leven om de keuzes die je maakt in je leven?
In haar ogen, wellicht de foute keuzes.
Maar in mijn ogen, de goede keuzes.
Goed en fout is nu wel moeilijker te definiëren.
Hoe kan een moeder haar liefde voor een kind zomaar opgeven?
Of blijft ze stiekem wel van het kind houden?
Gaat ze door met haar leven zonder haar gevoelens van liefde te uiten?
Wat als ze geen andere uitweg ziet?
Wat als ze denkt dat dat het beste is?

Waarom geven wij zoveel om ons imago?
Ik weet, Chinezen zijn meer collectivistisch en Westerse mensen meer individualistisch.
Ieder zijn voor en nadelen natuurlijk.
Chinezen stellen het belang van de gemeenschap boven het individu.
Ze geven veel om wat mensen om hun heen denken.
Dat geeft hun ook een zekere 'status'.

Ik denk dat als ik zo zou moeten leven, ik het wel 'overleef'.
Als ik maar gelukkig met mezelf ben.
Het is haar keuze, niet de mijne.
Als die keuze haar gelukkig maakt, moet ze dat doen.
Ik heb daar niets in te zeggen.

Denksessie 15 juni #2

Mijn moeder is een typisch geval van voorstander van hypergamie.
Ze wil dat ik trouw met iemand die een hogere status heeft en meer aanzien. Wel een beetje tegenstrijdig want ze wil ook dat ik niet afhankelijk word van mijn man.
Dus wat maakt het uit wat voor opleiding of baan hij heeft?
Als ik maar gelukkig ben toch..?

Het is niet dat ik niet snap waarom ze zo denkt.
Ik snap best hoe ze denkt en dat dat streven naar zoiets je leven misschien gemakkelijker kan maken later maar het hoeft niet altijd beter te zijn. Geld is niet het allerbelangrijkste en maakt je leven niet altijd beter.
Daar zit dus ook een grens.

Ik snap dat ze bang is, dat ik een keuze maak en later spijt krijg van mijn keuze. Daarom wil ze ook invloed uitoefenen op mijn leven. Ze zegt dat ze gewoon mij 'advies' geeft maar soms voelt het alsof ik gepusht word en dat maakt me bepaald niet gelukkig.

Ik wil mijn eigen keuzes maken en er zelf achterkomen wat wel/niet goed is. Ze kan niet voor mij kiezen, ik ben tenslotte de persoon die met mezelf moet leven.

Als ik maar gelukkig ben..

De cultuurverschillen vormen best wel een botsing tussen mij en mama. Kan er vrij weinig aan doen. Het ligt niet aan haar opvoeding, die is best prima. Maar mijn denkwijze is gevormd hier in het westen, in Nederland, met allemaal Westerse mensen om mij heen. Het lijkt alsof ik niet anders kon.

Soms ben ik gewoon echt moe en uitgeput. Uitgeput omdat ik telkens maar weer voor mezelf wil/moet opkomen. Als ik dat niet doe, laat ik ze over me heen lopen en dat wil ik niet.
Maar er moet ooit een keerpunt komen, dat zij opgeven en dat ik 100% autonoom ben.

Ik probeer nu mijn 'geluk' te vinden in de kleine dingen. De dingen die ze niet van mij kunnen afpakken.

Ik wil zo graag dat deze 'strijd over is en iedereen in vrede kan leven.

als we maar gelukkig en tevreden zijn.

Denksessie #15 juni

Als ik kijk naar de meeste mensen om me heen, kijk ik met afkeer naar ze.
Op het gebied van relaties en omgang met mensen dan.

Waar is de liefde gebleven?
Het lijkt alsof iedereen niet meer opzoek naar echte een long-lasting relationship maar gewoon hun behoefte op korte termijn willen bevredigen.

Waarom?
Worden we daar gelukkig van?
Ja, misschien op korte termijn doordat er dopamine en endorfine (gelukshormoon) vrijkomt.
Terwijl op lange termijn, door gezond verstand, het niet meer voor "geluk" zorgt.
Er komt een punt dat iemand serieus wil  zijn en opzoek is naar een "thuis" om zich te settlen.

Hoe komt het?
Veel factoren spelen hier in mee. Thuissituatie, vriendengroep, maatschappij etc.
Misschien kom je thuis aandacht tekort en zoek je die op zo'n manier.
Het kan ook zijn dat al je vrienden zich veel bezighouden met daten en seksualiteit en dat je dan een soort "druk" voelt en ook geneigd bent om hetzelfde te doen.

En ja,
we zijn nog jong en we moeten doen wat we willen maar ik denk dat er grenzen zijn.

Het kan ook zijn dat voor veel jongeren/adolescenten nog niet echt duidelijk is wat "liefde" nou is. Wanneer beginnen we van iets te houden? Misschien hebben ze zich nooit volledig gegeven aan iemand of iets, dat gevoel lijkt voor hen onbekend.

Maar once you experience it.. begin je alle andere soorten van adoratie/liefde/gedragingen te vergelijken met dat "ene gevoel".

There's a reason to love.

Of mensen zijn bang dat ze maar 1x volledig hun liefde kunnen geven,
dat ze bang zijn dat ze hun 'hart' niet meer terug krijgen en voor eeuwig "aan iemand vastzitten".

Ik hoor wel veel vrienden van mij zeggen dat ze niet aan iemand vast willen zitten.
In de zin van,
als je een relatie hebt en je het gevoel hebt dat iemand niet de 'ware' voor je is, dat je je dan niet vasthoudt aan iemand omdat je diegene wel leuk vindt of niet wil kwetsen of dat je bang bent dat je geen aandacht meer krijgt of dergelijke.
De enige reden om bij iemand te blijven zou moeten zijn dat je jezelf met diegene ziet ouder worden.
Tegenwoordig lijkt het wel of er tientallen andere redenen zijn om bij iemand te zijn/blijven.
Een daarvan is 'hypergamie' --> de neiging om een partner te zoeken die seksueel of qua status hoger staat dan zichzelf
Mannen zullen bijvoorbeeld een mooiere vrouw zoeken en een vrouw een man met een hogere status en meer aanzien.

Fate

"Are we meant to fall in love? Are we supposed to find the one? These questions need answers."

Het is al bijna 2 maanden geleden dat we officieel een"stel" werden. In je leven kom je zoveel mensen tegen, leer je zoveel mensen kennen en doe je zoveel ervaring op. Het zijn niet altijd leuke mensen maar je leert van ze. Als het niet de juiste vriend/vriendin was, heb je tenminste nu wel een beeld van wat je dus niet zoekt.  Maar soms ontmoet je mensen waarbij het al snel blijkt dat jullie het goed met elkaar kunnen vinden. Alsof het lijkt dat je heel je leven iets hebt gemist en nu eindelijk hebt gevonden. Voor mij ben jij zo'n iemand. Het had zo anders kunnen lopen maar het heeft uiteindelijk toch goed uitgepakt en daar ben ik heel dankbaar voor (ookal had ik zelf de touwtjes in handen). Het lijkt alsof er iets in de lucht hangt, een kracht, die je subtiel een richting geeft :') Ik weet niet of dat mij nu doet geloven in "toeval",  "het lot" of "blind geluk" maar het laat me sowieso wel geloven in "iets".

Op dit punt van mijn leven zou ik me niet kunnen voorstellen hoe het zou zijn zonder jou in mijn leven. Maar dit is iets wat veel mensen zeggen in een relatie "I can't imagine a world without you". Waarom zeggen we dit eigenlijk? Ik krijg wel dat gevoel.. maar het lijkt alsof iedereen dat krijgt die verliefd is? :') Is dit dan niet een beetje een soortvan "illusie" die wij creëren als we verliefd zijn? En hoe meer mensen het zeggen, hoe meer de waarde ervan aan verloren gaat..
Ik wil iets kunnen zeggen waarvan de waarde nog intact is gebleven, iets wat niet in miljoenen monden heeft gelegen en tot uiting is gekomen op een onoprecht moment.

Toch blijft het moeilijk om iets te kunnen vinden wat niet "cliché" klinkt.

Thoughts

J,
I'm just staring at these blank pages,
tears roll down my cheeks, tears for all the fears.
My mind filled with a lot of thoughts,
good ones but also confusing ones.
Which one will be the captain of our boat?
Our (love)boat, is on its way to paradise,
when will we arrive?
what will we find?
We fight through storms and heavy waves,
will our love maintain?
or vanish in vain?
I'm too fucking scared, scared of the unknown,
the things that might come.
All these insecurities are killing me,
and maybe someday my heart will be
shattered into thousand pieces.
Still, you'll be the one who will try to fix me,
but maybe I'll be broken beyond repair.
After all that, I think I still need you,
by my side, to hold me when I cry.
Cause we're still on the same boat,
our boat. And no one is leaving yet.
At least, I am not.

Cause underneath there's gold

Jij.

Nooit gedacht dat ik iemand kon vinden zoals jij.

je laat me dingen voelen die ik nooit eerder heb gevoeld,

vaak bang voor het onbekende, wat er nog komen zal

alsof de verbinding tussen mijn lichaam en geest was verbroken,

alsof mijn lichaam ineens een eigen wil had, 

in het begin onaangenaam maar in de loop van de tijd ben ik van dat gevoel gaan houden,

die momenten, waarbij we sprakeloos waren,

ergens op een bankje zaten of half onderuitgezakt lagen, zachtjes de wind op de achtergrond of de specht die om de zoveel tijd met zijn snavel de bomen tikt,

kijkend om ons heen, prikkels van de omgeving verwerken en toch concentreren op elkaar,

ik probeerde te communiceren maar viel uiteindelijk altijd terug op de stilte,

de stilte die alles behalve ongemakkelijk was, die ruimte gaf om te denken.

ik herinner me, dat moment dat we gewoon elkaar diep in de ogen keken en genoten van elkaars aanwezigheid..

hoe mooi je ogen schitterden, alsof je door me heen keek, alsof ik bijzonder was..

en vragen waar ik aan dacht, terwijl je het antwoord stiekem al wist, jou.

Zonsondergang

Vandaag zat ik op de fiets naar huis,
het was super lekker weer,
de zon scheen, de vogeltjes floten,
(het lawaai van de langsrijdende auto's laten we maar even buiten beschouwing)
het was rond een uur of 6,
de zon ging langzaam onder,
ik probeerde foto's te maken van de zon,
maar realiseerde me dat het nooit zo mooi kon worden dan
het moment waarin je je bevindt
een foto van de zonsondergang is vergelijkbaar met een herinnering,
een herinnering kan je terughalen maar je kan nooit meer echt precies
dat gevoel krijgen toen je in dat moment zat,
een foto van de zon weergeeft niet de perfecte impressie/sfeer van dat moment,
vergelijkbaar dus met vandaag,
de minuten die voorbij gingen,
toen ik fietsend en zwijgend naar de zon keek,
die zo mooi zijn ding deed en zo lekker stond te shinen :')
moeilijk om een echte mooie foto te maken van de zon,
het licht is te fel, contrast niet goed afgesteld, diafragma blabla.
het idee van een bepaalde herinnering kan ook hetzelfde zijn,
we zijn ook best geneigd om herinneringen anders te onthouden dan we willen (op de een of andere manier)
soms herinneren we dingen erger dan het eigenlijk was, of juist leuker/mooier dan het daadwerkelijk was.