The Woods - Until the day dims

Video made by me

Woorden

Wat zijn woorden?
Wat betekenen ze?
Ze kunnen heel veel betekenen maar tegelijkertijd ook helemaal niks.
Het zijn maar gewoon fucking woorden.
Gemaakt van letters.
En letters zijn verzonnen door een of andere gek die een taal voor een volk wilde bedenken.
Maar woorden zijn ook de sleutel tot uiting van gevoelens en gedachtes.
Zonder woorden konden we niet zeggen hoeveel we van iemand houden.
Maar als er geen woorden waren geweest, konden we ook niet mensen bedriegen met het feit dat we van ze houden terwijl we dat misschien helemaal niet doen.
Maar trouwens, je hebt niet eens woorden nodig om te uiten dat je van iemand houdt,
je kan het ook doen via lichaamstaal.
Lichaamstaal is meer puur, iets echts, iets zuivers.
Het is voor 90% van de mensen moeilijk te faken,
al snel kom je dmv lichaamstaal achter of iemand iets meent of niet.

Kan je gevoelens faken?
Ik denk dat je in sommige gevallen jezelf voor de gek kan houden dat je iets voelt.
Meestal is het dan dat je eigenlijk zelf wilt dat je het voelt, en dan denkt dat je het voelt maar vaak niet zo is.

Dit had ik geschreven toen in 5 weken met een Nederlandse vriendin in China verbleef

Life in China

Alles is zo anders dan in NL. Dat is mijn eerste conclusie en de belangrijkste conclusie die ik trek. Ik ben van plan om daarover te schrijven. Ik leef op een brug tussen twee culturen. Ik heb van beide culturen een paar aspecten in mijn persoonlijkheid en leefwijze.  

 In NL heb ik twee levens, een bij vrienden en eentje in het gezin. Daar zitten altijd wel verschillen in, ook in de NLdse cultuur maar in mijn geval zit het toch wel ingewikkelder in elkaar.  

Bij vrienden kan ik mezelf zijn, het lijkt alsof ik net zoals alle andere kinderen ben en niets verschil. Ik heb het gevoel dat ik er niet anders uitzie en niet heel anders ben. Bij vrienden denk ik er niet over na, hoe anders ik eigenlijk ben. Ik voel me vrij en kan doen wat ik wil. Bij vrienden ben ik er niet van bewust, ik realiseer het me niet op dat moment, ik negeer het, gewoon voor even, eventjes niet aan mijn leven denken. 

 Bij mijn gezin ben ik ook mezelf, op een andere manier. Ik heb ineens veel meer grenzen, verantwoordelijkheden en prioriteiten die ik moet stellen. Ik heb die discipline omdat dat mij van kleins af aan is aangeleerd. Ik weet niet beter, ik kan niet anders. Toen ik klein was, was ik me daarvan ook niet bewust, maar naar mate ik ouder wordt, kom ik mezelf tegen, weet ik meer wat ik wil en wat ik ben.

Het is niet zo dat ik thuis ineens iemand anders ben. Ik ben nog steeds mezelf maar op een beperkte manier. Ik doe dingen thuis die ik bij vrienden niet doe. En omgedraaid. Bij vrienden ben ik zoals ik ben, hoe mijn thuissituatie mij heeft gevormd.  

 Niemand weet hoe ik echt leef. Niemand weet hoe het er echt aan toegaat. Mensen weten niet wat ze zeggen als ze een kutleven hebben. Het enige wat ik vraag is vrijheid en liefde. Liefde krijgt ik op een beperkte manier, materieel en vrijheid krijg ik niet omdat mijn moeder chinees is. Zij is ook opgegroeid zonder vrijheid en dat geeft ze mij door.  

 Ook zij, is opgegroeid zonder vrijheid. Ze keek er naar uit om uit huis te gaan en te trouwen, om weg te zijn van huis en van oma die altijd zeurde en afkeurde. Ze is er nu niet van bewust dat zij en ik een vergelijkbare relatie hebben zoals zij en oma hadden. Zij was vroeger ook erg opstandig en vond de manier hoe oma met haar omging maar niets. Ik heb dat nu ook. Maar ik ben minder rebels als mama vroeger. Je kan zeggen dat ik een soort "light versie" ben van mama en mama een "light versie" van oma.

Ik heb weinig met de chinese cultuur, naar mijn mening ben ik bijna 100% nederlands, maar mijn uiterlijk bewijst het tegendeel. Het goede aan de chinese cultuur is de discipline en respect. 

Ik heb het gevoel dat er in NL veel meer mensen de mist in gaan omdat zij alle vrijheid daartoe hebben. Maar het slechte aan de chinese cultuur is dat mensen gedwongen worden om zo te leven, veel regels, om status leven en het lijkt alsof het woord "gelukkig zijn" meteen gekoppeld wordt aan rijkdom en status.

Chinese cultuur is streng, altijd geweest. Maar zo was ook de nederlandse. De nederlandse is alleen niet zo meer erg als vroeger, mensen denken vrijer en verder, daardoor leven zij ook gelukkiger en beter.
Chinezen zitten nog steeds in hun traditie, van vroeger. Filosoof conficius heeft dit doorgegeven aan de chinezen. Hij vond dat kinderen met veel respect naar ouderen moest handelen, verstandig moesten zijn, geen seksuele behoeftes, respect moesten tonen en ga zo maar door.

De chinese cultuur is een cultuur die niet kijkt naar het individu. Er zijn teveel mensen en iedereen gaat zich met elkaar vergelijken. Status en uiterlijk speelt een grote rol. Ze zijn erdoor gehersenspoeld.

 In deze cultuur lijkt het alsof je geen mening mag hebben, geen vrijheid en gewoon niet als een uniek iemand wordt gezien. Zij kijken niet naar de kwaliteiten van 1 persoon maar naar de kwaliteiten van de groep waarin zij/hij leeft. Zij willen hun status zo hoog mogelijk houden.

Ook veel mensen van mijn familie geloven niet in de puberteit. Zij geven de persoonlijkheid van iemand de schuld. Ze zeggen dat diegene dan rebels is aangelegd en geen goed kind is als hij/zij niet luistert.  

 Daarom gaat mijn voorkeur uit naar de nederlandse cultuur. Ik voel me gewoon daar meer thuis. Ik kan me daar beter in vinden. Ik wil gelukkig zijn, ik hoef niet per see rijk te zijn. Geld is niet alles enzo. Ik wil gewoon doen wat ik nog kan doen, nu ik nog jong ben.  

 Dingen die ik heb overgenomen van de chinese cultuur zijn opzich wel positieve dingen maar het kan ook slecht uitpakken. 

 Ten eerste: het doordenken van chinezen
Dat heb ik meegekregen. Ik kon vaak niet meteen zeggen wat ik in gedachte had, ik moest altijd eerst nadenken voordat ik iets deed of zei. Chinezen denken heel veel over hoe anderen denken. Bijvoorbeeld een situatie wanneer iemand even chagrijnig doet. Als chinees zou diegene die chagrijnig doet, doordenken wat de ander zou denken. In zo'n geval zou diegene anders kunnen handelen omdat zij inzien dat hij/zij chagrijnig deed. Dat is een positief punt.
Een negatief punt is bijvoorbeeld als iemand niet terugmailt, een chinees achterdochtig zou worden en daar dingen achter zou zoeken. Een chinees zou negatieve dingen gaan denken en dingen in hun hoofd kunnen halen wat niet hoeft te kloppen. Door teveel denken, worden zij er zelf de dupe van.

Ten tweede: de kleine gewoontes van chinezen, leefwijze
Ik leef veel stricter qua gewoontes thuis. Van mijn moeder mocht ik bijvoorbeeld 

- thuis schoenen uit
- afwas, schoonmaak en andere klusjes thuis doen 

- alles goed netjes en schoonhouden, bijv. Vaak bed verschonen, als ik gegumd heb, mag niet op de grond komen, afwas niet langer dan 1 dag laten staan etc. 

- niet te vaak naar buiten anders ben je een kind waarvan het hart verbrijzeld is, oftewel een slecht opgevoed kind is. 

- als ik me niet goed voelde, en op de computer ging, vond mijn moeder dat meteen kei raar en vond dat ik me aanstelde, oftewel loog, oftewel een kind was die geen opvoeding gehad heeft 

- oudere mensen altijd begroeten, zoniet, dan ben je een slecht opgevoed kind

- ook al heb je je dag niet, tegen grote/oudere mensen moet je je gedragen

- niet in discussie gaan  

- mijn moeder vindt me al een slecht kind als ik zonder sokken door het huis heen loop omdat dat vies is als ik dan in bed ga liggen met vieze voeten

- zovaak mogelijk realiseren dat je moeder het ook zwaar heeft en het niet altijd om jezelf draait

 Misschien komen wel veel dingen overheen maar het is wel, dat chinezen tóch nog heel anders denken! 

Chinezen hier leven een beetje in een gesloten wereld. Dat is te merken aan de dingen die geblokkeerd zijn zoals Facebook, Twitter en Youtube. Ook hebben chinezen hier nog nooit echt buitenlandse mensen gezien. Hier in china lijkt het een cultuur te zijn zonder andere culturen. Het is niet multicultureel. Zij hebben hier weinig buitenland eten. Nederland kent tapas, italiaans, indonesisch, turks, chinees, grieks. Hier in china alleen pizza, chinees, spaghetti en lasagne, voor zover ik weet.  

 Mensen die hier leven weet ook niet beter. Zij kunnen ook niet zomaar naar het buitenland, zij weten niet hoe het in het buitenland er aan toe gaat. Zij weten niet hoe vrij en open nederlanders leven en hoe positiever zij denken. Mijn familie hier ziet nederlanders als gierig en altijd aardappel etende. Maar dat is een vooroordeel, veel nederlanders zijn gierig maar er zijn ook uitzonderingen en nederlands hebben een veel uitgebreider keuken qua eten.  

 Het was best wel een ervaring om mee te maken hoe mijn familie erop reageert toen ik een vriendin uit nederland meenam. Ik had eigenlijk veel meer verwacht dat mijn oma open was, maar dat viel vies tegen. Er zijn veel kleine dingen waaraan ik me irriteer. Mijn oma keurt veel af en neemt niet zo snel genoegen met iets. 

Quote of the day

“I saw you screaming when no one can hear. You always feel ashamed that someone could be that important…that without them, you feel like nothing. No one will ever understand how much it hurts. You feel hopeless, like nothing can save you. Then when it’s over, when it’s gone, you almost wish you could have all that bad stuff back, so that you can have the good.”

Een ander denkproces

Waar liegen mensen? Omdat ze de ander niet willen kwetsen zeggen ze. Maar is dat wel de enige reden?

Ik vind het jammer dat mensen hun gevoel niet volgen. Ik vind het jammer dat mensen zo in de stroming van de rivier worden meegetrokken, laten we het zo zeggen.
De stroming is dan "het leven" waar je geen grip op hebt.
Quote die hier bij hoort: " You can't leave everything to fate. If you do, you'll end up with nothing. Sometimes you have to create your own fate and other times follow it. The trick is to know when to do which."

Het lijkt alsof iedereen een masker op heeft, want achter elke glimlach, schuilt er iemand met zorgen, pijn en onzekerheid. Wie  is nou echt zichzelf?

Iedereen zegt wel, "blijf jezelf" of "wees je zelf", maar weinig mensen menen dat. Misschien menen ze het wel maar als de persoon een psychopaat blijkt te zijn, rennen vele toch weg.
Dingen die niet 'algemeen geaccepteerd' zijn, zullen dan ook vaak niet geaccepteerd worden door de meeste mensen.

Ik wil daar een geval apart van zijn. Ik wil echt mensen accepteren zoals ze zijn. Ik weet hoeveel ik van iemand kan houden die niet perfect is. Ik weet dat hij niet perfect was. Maar in mijn ogen, was alles mooi en was hij perfect MAAR HIJ WAS HET NIET OK. Maar goed, dat is iets wat liefde met je doet denk ik, een soort kleurenbril opzetten, zodat je sommige kleuren niet meer ziet.

Ik vind het ook jammer dat de meeste mensen dingen te laat realiseren, of gewoon helemaal niet. Ik, als persoon, ben iemand die best wel hoge verwachtingen van vrienden heb, omdat ik zelf ook bereid ben om dat ook voor hun te doen. Deze quote vind ik er goed bijpassen: "Sometimes we expect more from others, because we would be willing to do the same for them."
Ookal ben je diegene die er altijd voor iedereen is, ookal ben je diegene die altijd een luisterpaal is, ookal ben je een bitch, in the end it al doesn't matter.
Dat vind ik ook jammer. Mensen staan te weinig stil naar mijn mening, of misschien staan ze wel stil zonder het aan mensen te vertellen. Of ik ben gewoon iemand die te vaak stil staat bij dingen, misschien ben ik diegene die dingen teveel waardeert.. Ik denk heel vaak aan anderen maar heb vaak het gevoel dat er weinig aan mij gedacht wordt.



Ik ben het eens met een vriendin van me. Ze zei dat jongens op mijn leeftijd, rond de pubertijd, dus onder de 23 ofzo, geen relatie zouden moet hebben. Het enige wat ze er van komt, zijn gebroken hartjes en mensen denken dat het ECHTE liefde was. Nou nee dus. We zijn nog veelste jong om te weten wat "houden van" betekent. We houden onszelf voor de gek. Het maakt  dus geen ene fuck uit hoelang je een relatie hebt gehad. Zelfs mensen die jaren hebben gehad, kunnen ineens weer onbekenden worden. Dat slaat toch helemaal nergens op? Voor mij lijkt het dan alsof ze nooit van elkaar gehouden hebben. Dat gevoel kan zo moeilijk weggaan, heb ik gemerkt.

Ik vind jongens echt zo harteloos op dit moment. Als je echt van iemand houdt, dan hou je godverdomme van diegene. Ik vind het daarom ook echt een raar idee als iemand 3/4 exen heeft gehad waar diegene allemaal "liefde" mee heeft gedeeld. Je kan dan misschien wel 'ervaring' opdoen maar ik vind dat de waarde van de liefde dan een beetje verwaarloosd wordt. Ook korte relaties.. Alsof het een verspilde tijd is. Wat meestal niet zo is, maar zo'n gevoel krijg ik ervan. Natuurlijk leer je van alles, maar ervan leren is niet alles. Het blijkt dat bepaalde dingen meerdere keren moet gebeuren voordat men er echt iets van geleerd heeft.

Ik vind het zo jammer dat mensen hun verstand vaak gebruiken op het verkeerde moment. Het belangrijkste in keuzes maken is, dat verstand en gevoel in balans zijn. Als de één domineert, dan gaat het fout. Geldt ook voor het andere. 

Thanks to a friend

A poem that’s different from any other love song or poem

One that can be digested

Without affecting our self-esteem

A healthy organic love poem

Completely different from the spoon-fed love songs and poems

Our mothers and our grandmothers used to cry to

No more Air Supply on the radio telling my dad

That he’s All out of Love

And Mary J, if you’re going down cause he aint around

Don’t take my mama there with you

And Leanne Rimes “How will I live without you”

Was one of my first break-up anthems

And when Jorge was cheating

And emotions became physical beatings

Cindy Lauper told me to stay and take it“Time after Time”

And with Mark I would cry myself to sleep to Lila Downs

Telling me in Spanish that I should wallow in my own self-pity

While Tony Braxton gave me false hope with“Unbreak my heart”

And I would wake up to Billy Holliday singing“Good morning Heartache”

These love songs we internalized

And before we realized it was too late

We were already victims to these cycles of unhealthy relationships

Acting out of desperation

Our fears grow into monsters

Fed by our insecurities

Molding our perceptions of love

Tainting its potential

We become vulnerable to loneliness

And in the hopes of being fulfilled we selfishly CLAIM our lovers

Like Ritchie Valenz singing“You are mine and we belong together”

And Sarah Vaughan singing“You are mine you, you belong to me and I will never free you”

So we think we own people

Like slave masters

We are filled with self-hate

Wanting to imprison someone’s spirit,

Chastise their heart,

Manipulate their thoughts

Cause we are not enough for ourselves

And we are suckers for self-destructive romance

No wonder we misunderstand the meaning of love

So I write this self empowered love poem

Because I want to shape-shift this paradigm

I am my own person

And I refuse to be defined by these songs

These poems

I will not claim them

They do not sing to me

I release them

And I write this poem

This self empowered love poem

An independent

Not co-dependent

Love poem

That goes something like this:

My love:

Truth be told

I don’t wanna beaddicted to you

And if you reallytook my breath away

I would suffocate

I don’t wannadie for you

AndI wont do anything for love,

I will not quit chocolate for you

No I wont do that

I will not quiet my thoughts for you

Will not change my ways for you

Will not stop writing this verse

Will not put YOU at the center of MY Universe

No I wont do that

Come what may

I will not love you until my dying day

If you turn out to be someone who brings pain into my life

Causeyou are not everything to me

Andeverything I do, I don’t do it for you

So I will not belost without you

And my life will not stop without you

I don’t want to becrazy for your love

And I hope thatyou’re notalways on my mind

And yes you compliment me

Butyou don’t complete me

I wanna be aligned to you

But not defined by you

And sureyou can always be my baby

Until the day you decide to act out

And then it’s peace out, see ya later

I’m a lover not a hater

But a womyn’s gotta know

When it’s time to let go

Andyour not too good to be true

There are many people I connect with that I’m also attracted to

AndI don’t only have eyes for you

I actually like to appreciate beauty all around me

Its not realistic for me to tell you thatyou are the most beautiful person in the world

Cause although I know a lot of people

I DON’T KNOW EVERYONE!

And I wontgive my all to have just one more night with you

If it’s over why prolong it….?

Which is why I don’t wannaturn back the hands of time

If it happened…it was for a reason!

I don’t need you in my life

But rather I chose you in my life

And If I’m with you

It’s because I wanna be with you

And yes I love you

But I cannotlove you until the end of time

Because I will die before time ends

And though our souls may meet again

I have no way of knowing that

So I would be lying if I promised you that

All I can say is I love you

And I cant pretend

Like my feelings wont shift or end

Or transform with time

So I write this poem

This self-empowered love poem

That doesn’t need your validation

Nor wants a response from you

This poem that doesn’t want to save you

Or enslave you

This poem that doesn’t need you to love back

Though it wants you to

I write this poem that is beautiful despite you

This poem that will exist without you

It can stand up for itself

This poem that will not wait for you

Once you are gone

This poem will move on

And keep shining

Mature, sexy and grown

Everlasting

Beautiful

Free

And loving itself

So that it can truly love you!

Denkproces van vandaag..

Ik was weer eens aan het denken.
Ik dacht terug aan de dag toen ik je ontmoette en hoe 'wij' verder samen ontwikkelden.
Toen ik je pas leerde kennen, dacht ik niet eens dat we zo close zouden worden.
Het rare is, ik ken nu ook gewoon allemaal mensen.
Ik spreek sommige mensen meer dan anderen,
ik zie sommige meer dan anderen.
En ook met de gedachte dat ik niet verwacht dat ik close wordt met deze mensen.
Maar wie weet.
Het kan dus best zijn dat tussen al deze mensen waar ik mee omga/praat,
iemand tussen zit, waar ik dus close mee wordt.
Ook al denk ik nu echt van niet.
De jongens waar ik nu mee omga, zijn dus echt niet jongens waar ik een relatie zou willen.
Maar als je iemand leuk vindt, dan leer je iemand accepteren zoals die is,
met of zonder gebreken, het maakt niet uit.
Wanneer weet je dat je verliefd ben?
Dat weet je niet. Het is een proces van momenten die je verzamelt,
en uiteindelijk kom je erachter dat je verliefd bent..

Bestaan er trouwens mensen die nooit verliefd kunnen worden?
Is je seksuele geaardheid nou aangelegd of aangeboren?

Love is unconditional

Consider the alternative. "Conditional" love. What is that? Oh, I love you because you are good....pretty.... rich etc. That is not love, it is illusion or attachment or avarice. So, we can say that real love is unconditional. Not that it does not engender a condition within us but that it is not dependent on a condition of us.

Even maternal love is instinctive in nature and passionate love is destructive in nature. They exist to show us the extremes to which human nature can extend and occupy. So what then is the reality of love? Despite the many expressions of this state, its definition is often more descriptive than explanatory.

Our presence, in the here and now, is a necessary pre-requisite of our evolutionary existence. The presence of the other represents our way of delving into the unknown and hidden parts of our make-up. To bridge that gap and to enable a more intimate and informative contact, we need a state of being that is able to overcome the various internal resistances.

Real love, unconditional love, is the ability to receive without expectation and to give without intention. The state of sharing what we have without reserve and without condition.

That is its unconditional nature.

Because I'm love with quotes.

Smile at strangers and you just might change a life.

You know when sometimes you meet someone so beautiful and then you actually talk to them and five minutes later they’re as dull as a brick? Then there’s other people, when you meet them you think, “Not bad. They’re okay.” And then you get to know them and… and their face just sort of becomes them. Like their personality’s written all over it. And they just turn into something so beautiful.


People think they know you. They think they know how you’re handling a situation. But the truth is no one knows. No one knows what happens after you leave them, when you’re lying in bed or sitting over your breakfast alone and all you want to do is cry or scream. They don’t know what’s going on inside your head — the mind-numbing cocktail of anger and sadness and guilt. This isn’t their fault. They just don’t know. And so they pretend and they say you’re doing great when you’re really not. And this makes everyone feel better. Everybody but you.


Promise me you’ll always remember you’re braver than you believe, stronger than you seem and smarter than you think.

Quote of the day

I’ve learned that no matter what happens, or how bad it seems today, life does go on, and it will be better tomorrow. I’ve learned that you can tell a lot about a person by the way he/she handles these three things: a rainy day, lost luggage, and tangled Christmas tree lights. I’ve learned that regardless of your relationship with your parents, you’ll miss them when they’re gone from your life. I’ve learned that making a “living” is not the same thing as making a “life.” I’ve learned that life sometimes gives you a second chance. I’ve learned that you shouldn’t go through life with a catcher’s mitt on both hands; you need to be able to throw something back. I’ve learned that whenever I decide something with an open heart, I usually make the right decision. I’ve learned that even when I have pains, I don’t have to be one. I’ve learned that every day you should reach out and touch someone. People love a warm hug, or just a friendly pat on the back. I’ve learned that I still have a lot to learn. I’ve learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.