Take me back where I belong

Waar hoor ik thuis? Wiens leven kan ik gelukkig maken? In wiens leven heb ik een waarde/betekenis?

Het voelt alsof ik mezelf aan het verliezen ben,
ik neem niet meer de rust en de tijd voor dingen om het te laten bezinken/relativeren..
het voelt alsof ik achter loop, achter de tijd.
Alsof ik dus achter de feiten aanloop,
dat alles later pas bij mij aankomt.
Ik weet niet of het goed is wat ik doe,
het lijkt alsof ik alles impulsief doe.
Niet dat ik minder nadenk over dingen, want dat doe ik nog steeds best veel.
Misschien denk ik nu luchtiger na, minder diep.
Ik weet niet of dat goed is, ik weet niet of daaruit een goede keuze voortkomt.
Het lijkt alsof ik in een routine zit,
ik kan/wil niks anders.
Ofja, het is moeilijk om hier uit te komen.
Ik heb zoveel gevoelens en sommige zijn zo tegenstrijdig,
naar welk gevoel moet ik luisteren?
Maar ik hoef nu toch geen keuze te maken? Ik moet mijn leven leven, zegt iedereen.
Maar wat als ik niet weet hoe dat moet, of ik doe het verkeerd.
Want het voelt soms een beetje gek. Misschien is het iets nieuws en moet ik er langzamerhand aan wennen. Ik weet niet.

Time flies

De tijd vliegt.

Het voelt allemaal zo anders nu. Het lijkt wel maanden geleden maar het is nog niet eens 3 weken geleden.. Tijd is raar.
Ik heb het gevoel dat ik niet meer zoveel nadenk over alle dingetjes in het leven, misschien ben ik het aan het verleren, misschien geniet ik nu meer van het leven, misschien ben ik nu wat vrijer en doe ik eindelijk wat ik wil.. of niet. Ik heb geen idee.
Ik ben zo verward, door alles om me heen.
Niks is logisch, niks voelt goed, of alles voelt goed maar toch ook weer niet.
Ik snap er zelf ook niks meer van,
de mensen om me heen lijken de mensen niet meer te zijn zoals ik ze ken,
of ze hebben nooit hun andere kant laten zien.
Ik weet het ook niet.
Wij denken veel te weten, maar het universum is zo groot en eigenlijk zijn we helemaal niets en weten we helemaal niets.
Sommige mensen doen moeilijk over kleine dingen en dan denk ik, dude wtf, doe normaal, geniet nou eens van het leven. Leer vrij zijn en leer jezelf goed kennen.
Ik heb geen idee waar dit stukje precies nou overgaat maar ik weet wel dat ik een beetje gek ben.
En nee, ik ben niet onder invloed van drugs of alcohol.
Ik zou willen dat ik iemand was die dingen niet uitstelde, ik zou willen dat ik autonoom was maar volgens mij ben ik dat niet. Ik ben graag met mensen en ik houd van knuffelen maar alleen zijn is ook best wel fijn.. Wie ben ik?

Karakter, tijd, moeite en relaties.

Als twee mensen lang een relatie met elkaar hebben, kan het zijn dat het "ware" karakter van iemand naar bovenkomt.. voor de ander lijkt het dan alsof diegene is veranderd maar eigenlijk is die persoon gewoon pas echt zichzelf geworden.. #ingewikkeld.

na een lange tijd kan het zijn dat 2 mensen minder moeite gaan doen om elkaar te zien etc. maar het kan ook zijn dat dat maar aan 1 kant is. De ene probeert initiatief te nemen en steekt veel moeite in de relatie, de ander ziet het als een "gewoonte/vanzelfsprekendheid". De ander wordt dan als het ware niet meer gewaardeerd..

Hoe kan je uit deze downward sprial komen? Je kan niet de ander pushen om meer moeite te doen als hij daar gewoon niet veel zin in heeft.. Dan is de relatie helemaal niet meer top. Een andere optie is dat je alles voor lief neemt en alles pikt.. maarja dat is voor jezelf ook niet goed.

Maar waarom moeten mensen altijd moeite doen? Hoe komt het dat wij de woorden "moeite" en "van elkaar houden" met elkaar relateren? Misschien zit daar helemaal geen verband tussen.. Hoe komt het dat wij standaard in een relatie verwachten dat er moeite en tijd enzo erin gestoken moet worden.. volgens mij is dat het algemeen geaccepteerde beeld dat iedereen nastreeft. Als je een ander soort relatie hebt dan hierboven beschreven, betekent dat niet dat je een slechte of misschien wel betere relatie hebt, het is gewoon een ander soort relatie. Het is maar of je dat er voor over hebt, het is maar de vraag of je er gelukkig van kan worden en ermee kan leven..

Wij vinden het ook snel raar als een man van 50 met een vrouw van 30 ofzo heeft. We hebben dan meteen in ons achterhoofd: "oh die man heeft zeker kei veel geld"
Meteen een vooroordeel ontwikkelen we dan voor mensen die we niet eens kennen.. In sommige gevallen is het natuurlijk wel zo, dat single vrouwen oude rijke mannen zoeken en daarmee vieze dingen gaan doen maar ik weet zeker dat er vast op aarde ook mensen zijn die daadwerkelijk verliefd zijn.. gewoon dat speciale gevoel krijgen door diegene dat je altijd krijgt als je verliefd bent.

Maar wat is verliefd zijn? Hoe voel je je dan ? Is dat bij iedereen hetzelfde? Is het te onderdrukken? Ik weet het echt niet.. Ik ben meerdere keren verliefd geweest (denk ik) en telkens was het anders.. Ligt het dan aan het persoon waarop je verliefd bent ofwat?

"Loneliness and the feeling of being unwanted is the most terrible poverty"

Vier daagjes Utrecht had een leuke kant maar ook een minder leuke kant. Die kant kwam vandaag tevoorschijn. Toen mijn vrienden al weg waren, richting Eindhoven, was ik dus nog in mijn eentje over in een grote stad in the middle of nowhere (dat gevoel had ik). Ik had geen idee wat ik kon doen of moest doen. Het enige wat ik wilde was, weer terug naar Eindhoven en in mijn eigen huis en bed slapen. Dat was de enige gedachte waarbij ik me goed voelde. En ja, ik besloot om een dag eerder terug te gaan. Terug naar Eindhoven. Hier hoor ik thuis, hier is mij alles bekend, hier is het fijn en veilig (naar mijn gevoel). Ik ging terug naar het appartement, kort nadat ik mijn vrienden had weggebracht naar het station. Ik ging alles opruimen en schoonmaken, dingen inpakken en klaar om te vertrekken. Vervolgens nam ik bus 12s bij de Uithof, terug naar Utrecht Centraal. Tijdens het wachten op mijn trein, ben ik even een café latte gaan halen, jummie. Na mijn koffie, liep ik naar het spoor waar ik mijn trein richting Rotterdam Centraal zou pakken. Ik moest in Rotterdam overstappen omdat er allemaal werkzaamheden zijn in Den Bosch, was het niet mogelijk of met veel moeite, rechtstreeks de trein naar Eindhoven te pakken. Hehe, ik zat in de trein. Zoekend naar mijn mobiel (omdat er wifi in de trein is!!!). Het gevoel dat zich liet horen toen ik alleen was, was naar. Het gevoel van eenzaamheid en verlatenheid. Ik realiseerde me dat ik een soortvan heimwee had, ik wilde supergraag naar huis, waar mijn mama is. Ik wil nog niet op kamers, ik vind het ook super irritant om dan om de week met een koffer terug naar Eindhoven te gaan (als ik ergens ver weg op kamers zou wonen). Ik vind treinen irritant en ik ken daar niemand. Ik denk dat het echt wennen wordt als ik volgend jaar op kamers ga.. Ik ben nu nog 17 en ik voel me zo jong. Maar tegelijkertijd voel ik me verstandig en gedisciplineerd en klaar voor het 'grote' leven. Maar deze ervaring bewees soortvan het tegendeel. Misschien komt het omdat ik me niet thuis voelde in dat appartement, misschien is Utrecht niet DE stad voor mij, misschien komt het omdat ik meer tijd nodig heb om te wennen, misschien omdat ik geen vrienden daar heb.. Ik heb geen idee maar ik voelde me op dat moment echt nutteloos. Ik voelde me minuscuul, een fractie, een puntje.. oftewel niks. Dit alles bewijst maar weer dat ik iemand ben die wel graag nieuwe dingen wil uitproberen maar uiteindelijk toch weer in mijn veilige schulp kruip. Ik moet mijn huisje ooit verlaten en het is goed dat ik nieuwe dingen uitprobeer, elke ervaring/gebeurtenis is een ervaring rijker.

:)

Quote of the week

Ik heb 2,5 week examens en moet dus hard bikkelen voor alles..

hier een bijpassende quote:


" If you fall behind, run faster. Never give up, never surrender, and rise up against the odds. "

Studeren

Studeren..

Ik wil dat eigenlijk nog helemaal niet.
Het is toch wel een raar idee dat we nu een keuze moeten maken wat misschien voor ons leven lang is.. Ik denk dat de interesses en gedachten van mensen continue veranderen en het daarom ook moeilijk is om een keuze te maken dat permanent is. Ik ben ervan overtuigd dat veel mensen van mijn leeftijd eigenlijk nog helemaal niet weten wat ze later willen worden, maar ze kiezen iets wat hen het leukst lijkt omdat ze soort van gedwongen zijn om een keuze te maken.

Denkt de jeugd van tegenwoordig vooruitstrevend of leven ze per dag?
Wat is nou precies "Carpe diem" (pluk de dag) ?
Volgens mij is het best moeilijk om per dag te leven..
Je hebt een baan, misschien wel kinderen, of je zit nog op school en je hebt als doel geld verdienen om je kinderen te onderhouden of je diploma te halen als je nog op school zit. Ik denk niet dat er mensen zijn die zeggen: ah joh, ik leef de dag, ik zie wel wat er morgen gebeurt.
Dat is best wel moeilijk. De mens is zo ingesteld om vooruit te denken, op de meeste gebieden dan.
Als het gaat om een chocolaatje eten of niet, dan kan je wel de dag leven. Zovan: ah joh ik neem wel een chocolaatje. #yolo
Ook worden we panisch als we iets ergs hebben gedaan. We gaan het dan over de toekomst hebben: wat als DIT.. was al DAT.., iets wat we normaal eigenlijk niet zoveel doen. We zijn wel gedwongen om over heel veel dingen over de toekomst na te denken. Maar ik vind dat eigenlijk best stom. Iedereen gaat dood en dan is het leven wat je hebt opgebouwd eigenlijk niet zo veel waard meer.. Waarom willen mensen beter zijn dan de ander? Waarom zijn mensen afgunstig? Waarom zijn mensen gierig? Al het geld, spullen en gevoelens die je had, hebben op een gegeven moment geen waarde meer. Daarom denk ik dat de mens toch wel een beetje vooruitstrevend is. We denken aan onze volgende generatie. We vinden dat we ons moeten voortplanten en voor nageslacht zorgen. We vinden dat we een goede baan moeten hebben om later onze kinderen een goed leven te laten leiden. Eigenlijk leven we uiteindelijk dus allemaal voor een ander. Ookal zijn we ervan overtuigd dat we voor ons zelf leven en dat we beslissingen nemen zonder enige invloed van andere mensen.


Raar he allemaal.

The quiet place

Voel je je gestresst? Neem dan eens een keer de rust, de rust om lekker een wandeling in de bossen te maken, of gewoon lekker in de tuin met de zon. Dit zal hierbij helpen:


 http://thequietplaceproject.com/thequietplace?page=&lang= Kijk het!

TODAY

Ik heb net mijn optreden voor mijn examen gehad! Het is gefilmd en zelfs nu al op YouTube gezet!

Kijk en huiver.

Het is natuurlijk niet foutloos maar het is wel OK haha!


http://www.youtube.com/watch?v=vcLJaEH6uH0&feature=youtu.be

I have no time for writing these days..

Ik heb het zo druk omg! Maar het valt eigenlijk wel mee. Ik maak gewoon geen tijd meer voor het schrijven van mijn blog. Niet dat iemand dit echt volgt maartoch. Ik moet morgen optreden en ik ben echt super zenuwachtig! Ik ben bang wat anderen mensen van me zullen denken.. Ben ik slecht? Ben ik goed? Denken ze dat ik goed ben terwijl ik dat niet ben? Denken ze dat ik dom ben? Denken ze dit.. denken ze dat.. Aghr soms word je er echt gek van.

Maar ik ben nou eenmaal iemand die veel denkt en zorgen maakt over kleine dingetjes. De tips die ik heb gekregen tegen de zenuwen zijn:
1. Blijf rustig
2. Zie het publiek als een veld vol met bloemkolen
3. Drink geen koffie, energiedrink of drukke gezelsschapen
4. Oefen zo veel mogelijk totdat het zegmaar vanzelf gaat

Hopelijk heb ik hier wat aan en hoooopelijk denk ik aan bloemkolen tijdens mijn optreden. Het is namelijk voor mijn examen en dus erg belangrijk. Maar dat is niet het enige, ik vind het ook belangrijk voor  mezelf. Ik wil niet onzeker zijn over mezelf en ik wil laten zien dat ik het gewoon durf. Ik voel me namelijk zwak dat ik gedomineerd wordt door de negatieve gedachten etc..

Hopelijk gaat het gewoon goed, morgen ga ik nog veel oefenen en mijn stem lekker besmeren met heet water met honing hahaha!

Weak as I am - K's choice

Ik moet binnenkort optreden op de speciale muziekavonden op school voor mijn eindexamen.
Dit is alvast een voorproefje/oefening!

Hope you'll like it :)

Met de echte muziekavonden heeft onze muziekklas ook opgetreden, hier het resultaat:

We hadden uiteindelijk een 8 gekregen :D 

Verveling.

Ik heb het afgelopen jaar een paar filmpjes upgeload naar YouTube. Er zitten er ook een paar bij waarin ik zing en gitaar speel. Die wil ik even delen. Aangezien er toch amper mensen op mijn blog komen, kan ik dat gewoon doen! hahaha!

dit liedje vond ik heel erg mooi en ik hou ook heel erg van de natuur en daarom heb ik dit filmpje gemaakt! 

secrets - one republic

little talks - of monsters and man 

the scientist - coldplay

People nowadays

Oh mijn god, ein-de-lijk geslaagd voor mijn theorie examen!
Ik ben echt superblij en het voelt alsof ik eindelijk door kan leven naar de volgende level zegmaar hahaha! Praktijkexamen staat ook al gepland, ben al een beetje zenuwachtig! Deze komende maanden worden erg druk: examens, optreden voor examen, praktijkexamen en centraalexamen..
Allemaal dingen die van belang zijn in mijn leven!

Dingen die mij opvielen de laatste weken:

- Ik heb al en tijdje bijles van een ex-wiskundeleraar. Hij is al gepensioneerd en vindt het nog leuk om mensen te helpen etc. Zijn manier van helpen was, uitvogelen bij leerlingen hoe zij denken. Dat deed hij dus ook bij mij. Volgens mij heeft die man wel goede mensenkennis. Hij zei dat ik iemand ben die graag een fundament heeft om op te bouwen, een zekerheid, een formule of regel. (Met betrekking tot wiskunde vooral, maar misschien ook wel in het leven). Hij zei dat ik wat losser en vrijer moet denken. Ook zei hij dat ik graag altijd goed voorbereid op dingen wil zijn en niet de dingen op het moment zelf kan improviseren zegmaar.

- Het gaat er niet om hoe je iets hebt gehaald, het gaat erom DAT je het gehaald hebt. Het is bijvoorbeeld heel knap dat je je theorie examen in 1x hebt gehaald, mensen scheppen er dan ook over op enzo maar ik heb het ook gehaald, al dan niet in 1x maar het gaat erom dat ik het gehaald heb en dat telt ook gewoon. Weliswaar moest ik meer moeite erin steken maar dat betekent niet dat ik het niet kan of dat ik slechter ben. Mensen moeten gewoon tevreden zijn met wat ze hebben. Jezelf vergelijken met iemand andes geeft niet altijd voldoening. Iedereen is anders en iedereen doet het op zijn eigen manier. Het maakt allemaal niet uit hoe. Laatst met nederlands hadden we een opdracht over het parabel van de Japanse Steenhouwer (uit Max Havelaar) en daarover hebben Emma en ik een filmpje gemaakt:

Kijk en huiver!

Ik en mijn broer hebben de stem ingesproken hihiih

Jaloezie

De definitie van jaloezie op Wikipedia:

Jaloezie of ijverzucht (ook: jaloersheid of nijd) is een gemoedstoestand of emotie waarbij men datgene wenst te krijgen wat een ander reeds heeft gekregen, of wenst dat de ander datgene niet had.^[1] Dit kan zowel om materie, eigenschappen als om relaties gaan. Het gevoel is gerelateerd aan afgunst maar is niet synoniem daaraan (zie onder). Minnenijd is jaloezie uit liefde.

Iemand anders heeft iets dat de jaloerse persoon belangrijk vindt om te hebben. Als de ander gezien wordt als gelijkwaardig zal de jaloezie erger zijn, omdat de jaloerse persoon aanneemt dat hij of zij de gewilde zaak net zo goed zelf had kunnen hebben.^[2][3]

Bertrand Russell zei dat jaloezie een van de machtigste oorzaken van verdriet is. Het is een universeel en ongelukkig aspect van demensheid, want niet alleen is de jaloerse persoon ongelukkig door deze emotie, hij of zij wenst ook een ander ongeluk toe.^[4] Russell geloofde ook dat jaloezie de drijvende kracht achter de beweging naar democratie is, en doorstaan moet worden om een rechtvaardiger sociaal systeem te creëren.^[5] Andere filosofen zoals Aristoteles, Thomas van Aquino, Roger Bacon en Jean-Jacques Rousseau hebben er ook over geschreven. Bacon vergelijkt jaloezie in zijn essay 'Envy' met hekserij, en Michel de Montaigne behandelt jaloezie in zijn Essais^[6]als een 'verwoestende kracht in het leven van een vrouw.'

Jaloezie is vaak ook gerelateerd aan leedvermaak, plezier in het ongeluk van anderen. Van de andere kant bezien heeft het ook te maken met bezorgdheid en een instinctieve behoefte te beschermen.

Bij een acute aanval van jaloezie ervaart men veel lichamelijke symptomen. Spierspanning, rillingen en duizeligheid kunnen uren aanhouden en verdwijnen dan langzaam weer. Er zijn ook gevallen bekend waarbij iemand een moord pleegt vanwege jaloezie. Dit kan ook zo zijn bij een passionele moord.

Ik denk dat iedereen wel eens met jaloezie te maken heeft gehad. De een heeft meer dan jij hebt, jij bent jaloers want je wilt wat zij heeft. 

Maar waarom zijn we eigenlijk jaloers?

Ik denk dat de mensen die jaloers zijn, meestal een gebrek hebben aan zelfvertrouwen. Dat hoeft natuurlijk niet altijd te zijn. Maar in de meeste gevallen wel. Bijvoorbeeld met Minnenijd. je hebt een vriend, die vriend praat leuk met meisjes etc, jij bent bang dat hij hun leuk vindt, je bent bang dat je niet genoeg bent, je bent bang dat je je vriend kwijtraakt blabla. Al deze dingen komen voort uit onzekerheid. Als je al van jezelf weet dat je gewoon niet meer of minder bent dan dat meisje, zul je minder snel jaloers zijn. Als je zeker bent van jezelf en vertrouwen hebt in je vriend, zul je ook minder onzeker zijn. 

Waarom willen we vaak wat anderen meer/beter hebben dan wij?

Ik denk dat dat komt omdat iedereen denkt dat ze het een voldoening is als ze beter zijn dan anderen. Misschien zijn die mensen afgunstig en geeft het hen bevestiging/zekerheid als mensen jaloers op hen zijn. Maar jaloezie hoeft niet altijd slecht te zijn. Het kan een drijfveer zijn om harder te werken om jezelf te bewijzen dat jij ook 'goed' bent. Maar jammer genoeg gaan veel mensen niet goed om met jaloezie. Ze zetten het om in iets negatiefs. Mensen die onzeker zijn, zullen geneigd zijn om in een negatieve spiraal te denken. Ze voelen zich niet goed genoeg en toch blijven ze zichzelf met anderen vergelijken. Ook vergeten ze dan meestal de goede kwaliteiten die zij wel bezitten. Dat is erg jammer allemaal. 

Waarom vergelijken we onszelf met anderen?

Ik denk dat dat komt meer door de tijd waarin wij leven. Alles moet snel, goed, optimaal blablabla. Tablets en smartphones maken communicatie zo snel mogelijk ookal functioneert het niet optimaal. Tegenwoordig moet alles in een hoog tempo en zo goed mogelijk. We moeten zo hard mogelijk werken voor school om een zo hoog mogelijke baan te krijgen en vervolgens dus ook een zo hoog mogelijke salaris. Ik denk dat de meeste mensen dat als 'normaal' beschouwt. Maar wat als jij iemand bent die dat helemaal niet wil, het gaat niet altijd om geld etc. Dan lijkt je op iemand die tegen de stroming inloopt en dus waarschijnlijk niet zal redden in de maatschappij omdat je niet zolang weerstand kan bieden in de stroming. Het gaat in onze maatschappij allemaal om status. Mensen voelen zich beter als ze het beter hebben of meer hebben. Zo heb ik het gevoel namelijk. Ik vind het allemaal een beetje stom. Eerlijk waar, ik vind het ook niet leuk als mensen beter dan mij hebben, op de een of andere manier wordt ik dan een beetje misselijk en geïrriteerd  Ik moet dus in een wereld leven waarin ik eigenlijk niet wil leven op de manier hoe het nu aan toe gaat, wat er algemeen geaccepteerd is en wat iedereen verwacht van je. 

Muziekavonden

De muziekavonden van 2013 waren echt leuk! We moesten met de muziekklas een eindpresentatie geven voor ons examen en het ging erg goed! De avonden zijn zo hectisch maar toch op een leuke manier en je leert allemaal mensen van een andere kant kennen.

Het is een avond dat voor alle kandidaten die meedoen, erg spannend is. Iedereen deelt dezelfde spanning en ook willen ze iets van zichzelf laten zien. Soms ben je dan erg fragiel en kunnen je zenuwen je prestatie doen verminderen. Maar daar gaat het niet echt om, het gaat erom dat je plezier maakt bij de muziekavonden. Het voelt altijd alsof iedereen 1 geheel is, iedereen is met elkaar verbonden en iedereen is aardig tegen elkaar.

Het lijkt alsof de muziekavonden een hele andere wereld is op de een of andere manier, de mensen die je daar spreekt, kunnen gewoon weer mensen zijn die je op school tegenkomt zonder hoi te zeggen ofzo. Ik vond de muziekavonden erg gaaf en we hebben een 8 voor ons optreden gekregen voor examen!

Dromen

Gisteravond had ik even een akkefietje met mijn moeder. Ik had niet laten weten waar ik was en toen was ze heel erg bezorgd. Ze had 10 keer gebeld maar ik heb altijd mijn mobiel op stil in mijn tas zitten. Toen ik thuis was, whatsappte ik haar dat er niks aan de hand was en ze geen zorgen hoefde te maken.

En toen belde ze me ..

Ik nam op. Ik voelde haar emoties gewoon door de telefoon uit haar stem voortvloeien..
Ze was echt bezorgd en ik moest beloven dat ik voortaan doorgeef waar ik ben.

En heel raar, vannacht heb ik dus over mama gedroomd!
Het ging over een meisje/vrouw die probeerde mij en mijn moeder uit elkaar te krijgen en te drogeren. Ik probeerde steeds mijn moeder te bereiken en te zeggen dat dat meisje gevaarlijk was maar ik kreeg haar maar niet te pakken aan de telefoon.. Ik helemaal in paniek en ben toen naar mijn moeder geraced op de een of andere manier. Er vonden toen nog een paar wendingen plaats maar die doen er niet toe. Op het einde liet ik mama weten dat ik van haar hield en heel veel om haar gaf,
dat was toch wel een fijn gevoel, aangezien we dat eigenlijk nooit in real-life doen.

Ookal zou ik het wel iedere dag willen zeggen, ik durf dat niet.. Het wordt gedoogd maar ik kan wel aan haar merken dat ze om me geeft, de manier hoe ze dingen probeert aan te pakken en mij als prioriteit stellen.

Ik hou van je mama!

People change

Het feit dat mensen veranderen is erg logisch maar soms toch raar. De tijd gaat super snel zoals je merkt en als je een tijdje iemand niet hebt gesproken, lijkt de tijd een groot stuk van je leven ofzo over geslagen te hebben maar dat is niet zo. Wij herinneren die mensen nog zoals te TOEN waren, maar naar mate de tijd verstrekt, verandert de persoon maar onze herinnering aan die persoon blijft het zelfde, de tijd staat stil in onze herinneringen. Het gevoel van tijd is zo raar, aan de ene kant kan je het gevoel krijgen dat het supersnel gaat (je staat niet stil bij dingen die niet om je heen gebeuren) of juist dat de tijd heel langzaam gaat, bijvoorbeeld in een saaie les op school. Ik ben eigenlijk best benieuwd hoe dit in elkaar zit.

Ook als ik terug denk aan "vroeger" (paar jaar geleden), lijkt het nog zo dichtbij maar het is zo snel voorbij gegaan. Ook ben ik gaan nadenken of ik veranderd ben en ik weet het niet zo goed. Veel mensen zullen mij niet echt veranderd vinden omdat ze me bekant elke dag spreken en dan merk je de veranderingen niet zo op. Maar mensen die ik al een tijdje niet heb gesproken, zullen wel degelijk zeggen dat ik veranderd ben.

Wat ook super interessant is, of mensen zoooooo erg kunnen veranderen dat ze niet meer herkenbaar zijn (niet qua uiterlijk), het feit dat mensen niks meer van hun oude "IK" overhebben, kan dat? Of hebben mensen altijd wel een fundament waarop de persoonlijkheid in varieert? INTERESTING!!

Verder ben ik ook echt suuuuper benieuwd hoe mijn leven eruit ziet over 6 jaar ofzo, heb ik dan nog steeds een relatie? Woon ik dan al samen? Waar woon ik dan überhaupt? Hoe sta ik dan tegenover het leven? Wil ik dan nog steeds kinderen? Hoe is de relatie tussen mijn moeder en ik ? Hoe is het met de mensen in China? ZOVEEL VRAGEN. En helaas is er maar 1 manier om erachter te komen... afwachten..

Je druk maken

Waarom maak ik, een meisje van 17, druk om bijna alles wat er in de wereld en in de omgeving gebeurt? Als 17 jarige moet je genieten van het leven want je hebt nog een heel leven voor je. De dingen die misgaan zouden als mijlpalen gezien moeten worden om te kijken hoe ver je bent gekomen. Kan je hieruit opmaken dat we de dag leven of dat we juist niet YOLO leven?
Je kan zeggen dat we "de dag leven" omdat we vaak op n dag, ook veel beslissingen maken die zonder nadenken zijn gemaakt, de emoties die we hebben, zijn op dat moment, alleen bij dat moment.
Maar je kan ook zeggen, de mensen die nadenken over het leven en zorgen maken om dingen, die leven niet de dag. Maar het zijn wel de mensen die het meest om dingen geven denk ik dan. Ik geef toe, als ik over dingen nadenk, worden dingen juist mooier dan ze zijn. Ik ga nadenken over verschillende kanten van iets en daardoor kan ik ook objectief naar iets kijken. Ik kom wel vaak tot de conclusie dat iets negatiefs, ook altijd wat positief bevat. Het leven is best mooi, we moesten dat eens gaan koesteren. Eerlijk gezegd denk ik dat best veel mensen dat niet doen, sociale contacten en de maatschappij zijn zo tot ons (de mensen) ingedrongen dat dat er bijna niet meer uit te halen is. Onbewust doen we dingen om er bijvoorbeeld "bij te horen", om "grappig te zijn", om "cool te zijn" en achteraf, als we erover nadenken over bijvoorbeeld kwetsende dingen die we zeggen, denken we.. "hmm eigenlijk is dat best gemeen en zo bedoelde ik het niet want diegene kan best aardig zijn." of "ik zou het eigenlijk ook niet leuk vinden als diegene dat ook zo over mij zei". Nja je hebt echt zooveeel redeneringen over dingen die niet kuis zijn etc.
Sommige mensen geven te veel om dingen en zijn daarom bang voor dingen. Zoals ik. Ik ben bang voor reacties van mensen, meningen, kritiek en verwachtingen. Ik ben helemaal niet perfect, not even close. Het is moeilijk om te leven met het idee dat je steeds perfect moet zijn maar je weet gewoon dat je dat niet bent. Het is moeilijk om te leven zonder na te denken over dingen als je van kleins af aan is aangeleerd om dingen goed te doen en te kunnen inzien wat anderen zouden denken etc.

Wat als iedereen de mooie dingen in het leven zou gaan koesteren en de mooie dingen die we altijd voor elkaar hebben ingehouden, ineens allemaal deruit gooit, wat gebeurt er dan? Volgens mij is dat echt zo mooi, de echte gevoelens van mensen. Ik vind het ook best mooi als mensen huilen of iets, vaak moet ik dan ook huilen, ik weet niet waarom. Maar ik vind dat zo mooi omdat dat echt iemands aard, diepte van iemand naar boven haalt, misschien wel hoe die persoon wel echt is. Ik wil zo graag dat mensen zichzelf kunnen zijn :(