Mama.

Als eerste wil ik zeggen mama, dat ik echt heel veel van je hou. Ondanks alle tegenslagen die we hebben meegemaakt, moet ik toegeven dat je echt veel voor me hebt gedaan en je eigenlijk alleen maar het beste beentje met me voor hebt. En ja,  soms sta ik er niet bij stil wat je allemaal voor me doet omdat dat een soort van gewoonte wordt. Hetzelfde geldt voor jou, soms doe ik goede dingen maar wordt nooit gecomplimenteerd. Je hebt je momenten en ik heb de mijne. Soms wordt je boos als je bezorgd bent maar zo bedoelde je het dan helemaal niet. Ik heb van de laatste tijd geleerd dat boos zijn zo weinig nut heeft. Je moet gewoon kalm blijven en je hoofd er bij houden. Bekijk het vanuit meerdere punten en trek een conclusie, welke prioriteiten wegen voor mij het meest etc..
Ik wil vrijheid, ik wil herkenning, bevestiging, erkenning. liefde en warmte. Ik wil zoveel maar kan niet veel krijgen. Het is soms best moeilijk om te leven in zulke omstandigheden thuis, twee culturen die met elkaar botsen. Ik wil zoals elk ander kind in Nederland zijn, openheid en vrijheid. Maar dat is moeilijk te realiseren voor mijn moeder aangezien zij juist in een gezin is opgegroeid waarbij nooit open over jongens, seks, alcohol, drugs en gevoelens wordt gepraat. Huilen wordt gezien als zwak, klef doen wordt gezien als vulgair en vies, veel leuke dingen doen wordt gezien als onverstandig poepkind, met jongens omgaan wordt gezien als slet, een vriendje is daarom ook moeilijk te realiseren op zo'n jonge leeftijd zoals ik, 17 jaar. Mama kan zoveel van mij leren en ik nog zoveel van mama. Ik wil alle goede dingen uit de Chinese cultuur en verder de Nederlandse cultuur behouden. Ik vind het wel goed zo. Ik leef tenslotte in Nederland en ik zou me hier aan moeten passen. Ik heb al besloten dat ik later met een Nederlandse jongen wil trouwen, Chinese jongens zijn zo status gebonden blabla. Maar het nadeel is dat mijn familie in China waarschijnlijk mijn toekomstige jongen nooit zal ontmoeten aangezien mijn familie geen woord engels spreekt en mijn man geen woord Chinees. In de Chinese cultuur wordt zoveel van je verwacht, zoveel (onzichtbare) druk en shit. Je bent altijd gedwongen tot iets omdat je van kleins af aan hebt geleerd dat dat zo moet blabla.
Ik weet hoe ik mama tevreden kan houden maar als je nadenkt, dat is toch niet goed? Je leeft voor jezelf en niet voor iemand anders, je wilt jezelf trots maken en gelukkig zijn. Als een bepaalde beslissing toevallig ook je moeder gelukkig maakt, is dat natuurlijk mooi meegenomen maar uiteindelijk draait alles om jou. Ookal verbiedt mijn moeder mij dingen, als ik echt iets wil, dan moet ik er voor gaan. Het kan zijn dat ik er super spijt van krijg en het misschien wel de grootste fout van mijn leven zal zijn maar het kan ook zijn dat ik super gelukkig wordt!

Tijd is een raar iets.

Heb je ooit dat gevoel gehad dat alles te snel voorbij gaat? Of dat dingen VERKEERD voorbij gaan? Of dat leuke dingen sneller dan het licht voorbij gaan? Of dat vervelende dingen zo langzaam voorbij gaan? En je steeds de tijd wilt terugdraaien en de fouten die je bent begaan, weer te herstellen.

Ik wil echt graag terug naar het verleden gaan om dingen te verbeteren. Mensen komen er altijd te laat achter dat iets goeds was of iets slechts was. Ik vind dat echt jammer. Waarom zien we niet van te voren dingen aankomen? Waarom hebben wij vaak niet dat inschattingsvermogen? En als we denken dat we dingen van te voren kunnen inschatten en het uiteindelijk niet zo blijkt te zijn, bestaat er dan een  kracht die niemand ziet maar toch wel dingen bepaalt? Misschien zijn sommige dingen wel degelijk determineerd. Of dingen vallen gewoon toevallig zó samen.

En toch blijf je maar denken, dat je machteloos bent en er niks aan kunt doen. Maar soms ligt het ook allemaal aan jezelf. Bijvoorbeeld bij een toets, je hebt mazzel als de leraar je matst en misschien had je het gevoel dat het super goed ging en het uiteindelijk niet zo bleek te zijn, ligt dat dan aan de dingen die zo gedetermineerd zijn of het feit dat je niet goed hebt geleerd? Ik weet het niet. Sommige mensen geven de leraar de schuld, misschien zijn ze bang om zichzelf de schuld te geven. Er zijn ook mensen die zichzelf de schuld geven, zij zoeken naar fouten en oplossingen bij zichzelf, ookal is dat niet altijd terecht. Wanneer moet je jezelf nou de schuld geven en wanneer niet? Wanneer is iets terecht en wanneer niet? Wat is goed en fout überhaupt? Wat is normaal? Wat is raar? Het zijn allemaal verzinsels van de maatschappij waarin we tegenwoordig leven. Blegh.

En veel mensen zeggen dat het niet goed is als je steeds terug wilt of denkt naar het verleden. Een lerares op school zei: "om jong te blijven moet je vooruit denken, vooruit streven en niet teveel blijven hangen in het verleden." Ik denk dat dat wel waar is, maar er bestaan ook mensen die gewoon moeite hebben om het verleden los te laten, om zichzelf te vergeven van de fouten die ze begaan zijn, mensen die moeite hebben om met de tijd leren om te gaan. Misschien zijn het wel de mensen die het later niet redden, misschien worden ze wel gezien als zwak. Ik ben 1 van hun, misschien ben ik wel zwak, kan er niks aan doen. Jezelf willen veranderen is 1 ding, maar het ook echt kunnen doen is iets heel anders.
Misschien heb ik wel persoonlijkheidsproblemen hahaha, achja wie weet.

Het komt wel eens voor, dat je aan iemand vraagt: "waarom heb je dat gedaan?" en dat diegene antwoordt met "weet ik eigenlijk niet". Dat is toch raar, dat we niet weten waarom we iets hebben gedaan? Dit kan ook voorkomen bij dingen die je wilt, "waarom wil je het ?" .... "ik weet het niet "... Alsof iets ons domineert en onbewust een pad opstuurt.

The last few days

Het is vandaag zondag 16 december. Over precies 5 dagen gaan we dood, als de voorspelling uitkomt natuurlijk. Wat zou je doen als je wist dat je dood ging?

Dat is niet zo'n makkelijke vraag zoals we denken. Ik zou alle dingen zo snel mogelijk gaan doen die ik altijd al gewild heb. Bijvoorbeeld bungeejumpen, een luchtballonnenvaart, een tattoo laten zetten etc.
Maar dat zijn eigenlijk allemaal soort van 'materiële' dingen.. Maar het leven bestaat niet alleen daaruit, het is wel raar dat het dan lijkt alsof wij alleen materiële dingen in het leven belangrijk vinden, pittig jammer. Ik zou ook bij alle mensen langsgaan waar ik om geef en super geweldige onvergetelijke leuke dingen met hun doen, #YOLO # SWEK ja je weet het wel ..


Wat heb  ik de laatste dagen gedaan?
Als ik het me goed herinner was de afgelopen week, de week waarin ik het meest melig was haha, misschien kwam het wel een beetje door onze kerstkransjes-verslaving. Meligheid in de klas, meligheid tijdens gym en op de fiets. Lachen is gezond!

Afgelopen woensdag was mijn ex langsgekomen, we hebben samen een beetje gekookt (ofja ik vooral) en gitaar gespeeld en een beetje gezongen. Het was echt super gezellig en ik vind het echt fijn dat we nog normaal, zonder haat met elkaar kunnen omgaan.

Ook ben ik vrijdag naar de film geweest, naar Wreck it Ralph. Het was echt een super leuke film, werd er helemaal vrolijk van! Daarna heb ik even mijn kerstkaartjes verstuurd, hopelijk komen ze voor kerst aan!

Plannen in de vakantie?
Ja, heel veel leren voor de examenweek en mezelf belonen met chocolademelk en heel veel films!

Planning

Oke, even alles op een rijtje zetten en rustig 1 voor 1 afvinken.

Wat nog te doen staat :
- Kerstkaarten KOPEN
- Kerstkaartjes versturen
- Surprise cadeau halen Tongelre
- Gedicht voor surprise maken (!!)
- Zwart papier halen voor surprise (!!)
- Profielwerkstuk onderzoeken vrijdag
- Wiskunde bijwerken
- Rijles
- Op stap, klein tasje mee, niet vergeten!
- Engels Macbeth lezen
-  Duits boek lezen
- Nederlands bronnen
- Economie maken
- Bronnen zoeken voor spreekbeurt
- Sushi met Jasper (LEKKER :D )
- HEEL VEEL LEREN VOOR DE GVD EXAMENWEEK OKE!

They say sleeping is the cousin of the death.

Slapen is eigenlijk zo raar he.
Je gaat naar bed, je doet je oogjes dicht, alles is zwart
en ineens slaap je en ben je niet meer echt bewust van de dingen om je heen.
Je hartslag gaat omlaag en je 'batterij' van je lichaam is aan het opladen.
Hoe meer je erover nadenkt, hoe raarder het wordt!
Het idee dat je daar bekant half dood ligt ofzo.
En dat we dingen dromen, is ook zo raar.
Al die beelden in je hoofd die in je slaap als écht voelen.
De volgende dag dat je dan wakker wordt, weet je soms zelfs niet meer of het nou een droom was of echt gebeurd was.
Ik heb zelfs ooit gehad dat ik in mijn dromen moest huilen,
toen ik wakker werd, waren mijn wangen nat..
Pittig eng toch!?

Volgens mij zijn dromen een reflectie van jezelf,
een soort van film die what-if scenario's afspeelt in bepaalde situaties.
Ze zeggen ook wel dat de dingen die we dromen over ons écht zelf gaan,
de dingen waar we dan niet van bewust zijn.

HET BLIJFT RAAR OKEE.