Am I not enough for you?

Heb je niet genoeg aan mij? Dat idee krijg ik steeds als we het weer over hebben.
Ben je niet tevreden met mij, met wat je hebt..?
Er tóch verlang je nog steeds naar meer, naar iets anders, naar iemand anders.
Ofja verlangen, je wilt het graag. Ja dat is eigenlijk ook wel verlangen als je iets wilt.
Je mist het, je wilt het.
Dat vind ik echt een heel raar idee..
En je weet ook niet wat dat in mij teweegbrengt blijkbaar.
Ik wil niet dat je spijt hebt later,
dan heb ik liever dat je weggaat.
Kan je gewoon niet inzien dat het raar is?
Het vanuit mij bekijken?
Er begrip voor hebben?
En echt inzien dat het met pijn doet?

Tot de dood ons scheidt.

Vandaag werd ik een beetje emotioneel.

Ik was aan het werk in de Cafetaria en elke zondag komt er een oud getrouwd stel langs om lekker een wokje te eten bij ons. Ze zijn al in de 80, hebben 2 kinderen en nog een paar kleinkinderen. Volgens mij zijn ze helemaal tevreden met hun leven nu en wat ze bereikt hebben. Het lijkt me zo mooi om nog bij elkaar te zijn na al die jaren (60/70 jaar ofzo) en nog steeds van elkaar te houden. Samen een beetje wandelen, hand in hand, zoals vroeger. Ze kunnen tenslotte niet meer echt iets actiefs doen gezien hun leeftijd haha. Dan kijk je elkaar aan en denk je terug aan al die herinneringen die je hebt met elkaar. Je draagt ze dan voor altijd bij je en je zou er niks aan willen veranderen.. want je bent gelukkig dan... Het lijkt net een sprookje! Er zijn nog maar weinig opaatjes en omaatjes die bij elkaar zijn die echt gelukkig zijn met elkaar. Het is zó iets moois. Maar het lijkt me ook wel moeilijk want op zo'n leeftijd brengt het ook wel minder leuke dingen met zich mee.. Denk aan dementie, alzheimer en immobiliteit. Dan ligt het aan de manier hoe ze hiermee omgaan, dat kan alsnog heel bijzonder en mooi zijn. Ik geloof erin, dat als je écht van elkaar houdt, zulke dingen je liefde ook niet zullen verminderen. Je bent tenslotte al die jaren al samen en waarom zou je zomaar stoppen met liefhebben? De ander kan er niks aan doen dat hij/zij getroffen wordt door een of andere stomme ouderdomsziekte.. 

De liefde bij dit stel is nog zeker te zien! Telkens houdt de man de deur open voor haar en doet haar jas nog uit en aan bij aankomst/vertrek. Zulke dingen gebeurden vroeger heel vaak en tegenwoordig worden ze ook wel 'gentlemans' genoemd maar je ziet het wel steeds minder vaak. Ook de verhalen die de twee dan vertellen, is altijd zo 'tevreden'. Ze praten altijd met volle trots over hun leven en alle kleine leuke dingen die ze samen meemaakten en nog steeds meemaken. Laatst zei de vrouw nog: "Wat moet ik toch zonder deze man?". Hij deed altijd het haar kammen van de vrouw aan de achterkant omdat ze er zelf niet bij kon haha. 

Zoiets wil iedereen toch?

Broken into better shape

I never told you, I don't want to hold you back
But you have to know, I'm gonna find my way
And you're better off doing what you love
But if this is our last night together, ever
Can I hold you one more time?


Ik weet niet wat de beste manier is om een relatie in stand te houden. Ik ben daar blijkbaar niet goed in.

Zit ik dan, met een traan rollend over mijn wang, het zicht belemmerd door vochtige ogen, terwijl jij op WhatsApp tegen me praat, laat mijn rivier van tranen niet stoppen.

Het voelt alsof mijn hoofd leeg is maar tegelijkertijd razen er zó veel gedachten door me heen dat ik hier maar naar deze lege pagina staar in de hoop dat ik wat op papier kan zetten. 

De woorden "beëindigen", "uitmaken", "veranderen" en "einde" blijven zich maar herhalen in mijn hoofd. Wat betekent dit? Waarom doen we dit? Wat is het nut hiervan? Hoe zijn we op dit punt gekomen waar we ons nu bevinden? 

Waar is onze echte pure liefde heen? Waarom uiten we dat niet zo vaak mogelijk? Het lijkt nu meer op een kosten/baten relatie waarbij we kijken waarvan we profijt van hebben en hoeveel het ons dan zou "kosten". Een oppervlakkige economische relatie die niemand wilt hebben. Liefde zou onvoorwaardelijk moeten zijn en moet niet teruggekoppeld worden aan een soort kasboek waar ieder individu bijhoudt wat hij/zij heeft gedaan en wat de ander nog 'te goed' krijgt. 

We zouden juist dingen moeten doen die ons bij elkaar brengt en niet juist uit elkaar drijft. Zullen we dat in ons achterhoofd houden in de toekomst? 

Laten we hier verandering in brengen en de toekomst een leukere/mooiere tijd maken om naar toe te streven.. samen. Laten we aan "ons" denken en niet aan "ik". Ik denk dat dat al veel verandering teweeg kan brengen.. ik hoop het. Ik wil niet weg, ik wil niet dat jij weggaat.

Het bevalt me best goed hier, en tuurlijk zijn er altijd wel issues maar zijn die dingen daadwerkelijk zó erg dat we het allemaal maar moeten opgeven en weggooien? Ik denk van niet.. of wel?

Winter

Buh. Winter.
Kou, grauw en grijs.
Dikke jassen, sjaals en mutsen voor de warmte.
Maar nog steeds niet genoeg, als je niet diegene naast je hebt die je nodig hebt.
Sip zijn, winterdipjes..
Kijkend naar buiten naar de lucht die grijs is..
Help. Waar is de zon? Ik heb het nodig.
En oja, verkouden zijn hoort ook wel bij winter.
Niet zo fijn. Moeilijk slapen in de nacht,
vaak wakker worden, helemaal bezweet alsof je een nachtmerrie hebt gehad,
lopende neus, verstopte neus, slaaptekort.
Volgende dag word je wakker en voel je je echt beroerd omdat je niet genoeg slaap hebt gehad,
beetje opfrissen, wat eten en eens kijken wat je nog kan doen om de dag nuttig te maken.
Niks.
Ik ben te moe en te 'brak' om iets te doen.
Niemand in dit huis die me helpt of vraagt hoe het met me gaat.
Achja. Ik heb ook geen medelijden nodig maar hulp zou fijn zijn.
Thee zetten bijvoorbeeld. Telkens moet ik weer heel veel moeite doen om mezelf staand te krijgen en naar de waterkoker te lopen. Buh.
En oja, sneeuw hoort ook bij de winter.
Sneeuw is mooi.
Het heeft gisteren zoveel gesneeuwd dat het op een gegeven moment van de daken gleed. Het leek net een lawine.
Ik zou zo graag naar buiten willen gaan en een sneeuwpop gaan bouwen,
of lekker een wandelingetje in de bossen maken in de sneeuw.
Op zulke momenten zou ik wel graag een hond willen hebben om mee te knuffelen in de donkere en koude winterdagen en om wandelingen mee te maken in het bos.
Maar ik ben ziek.
Ik voel me beperkt in mijn functioneren en er is niet veel wat ik kan doen behalve wachten tot mijn lichaam vanzelf herstelt.

Time flies.

Mensen veranderen.
We hebben andere doelen voor ogen, we gaan naar een andere levensfase..
we leren meer mensen kennen en de omgeving verandert continu.
De keus is aan jezelf wat je ermee doet, wie je toelaat in je leven, wie je houdt in je leven en wie je loslaat..
Ik denk dat het tijd is om bepaalde mensen los te laten.
Niet zo zeer dat ze mij iets hebben misdaan.
Maar gewoon om het feit dat ik niks meer toevoeg aan hun leven en zij niks meer aan de mijne.
Soms heb je ook niet meer de zin om moeite te doen voor mensen.
Het klinkt heel lullig maar sommige mensen ga je niet missen in je leven.
Het is leuk als ze in ons leven zijn maar je kan ook zonder ze leven.
De wereld zal niet vergaan zonder ze.
Kan zijn dat ze dus niet belangrijk genoeg waren maar kan ook zijn dat ze een tijd belangrijk waren en dat een tijdje is verwaterd en niet meer zo aanwezig zijn in je leven.
Misschien klopt de uitspraak "uit het oog, uit het hart" wel.
Er zijn ook vriendschappen die voor heel lang blijven, ongeacht hoe vaak je ze ziet.
Ze hebben een soort "spoor" achtergelaten in je leven,
ze hebben iets met je gedaan zodat je ze niet zomaar kan vergeten. Je zal er dan ook alles aan doen om ze in je leven te houden.
Ik denk dat iedereen wel hier mee te maken zal hebben.
Der komt dus gewoon een tijd in je leven om keuzes te maken. Even er bij bewust zijn dat de toekomst zo zal zijn zoals het is. Accepteren hoe het zal zijn etc.
Sunt.

One of a kind

Het raakt me best wel, hoe een persoon zoveel om je kan geven en bijna door het vuur voor je zou gaan bij wijze van spreken. Ik vind het mooi dat er nog zulke mensen bestaan. Ik ben ook erg gelukkig dat ik zo'n iemand in mijn leven heb. I couldn't wish for anyone better.
Waar heb ik hem aan te danken?
Het is niet zo dat ik de liefste en geweldigste persoon ben ofzo.. Ik heb mijn issues, mijn minderheden en zwaktepunten. Het is niet dat ik goed voor iedereen ben, dat lijkt me overigens ook best wel moeilijk om te realiseren.
Bestaat er echt iets zoals "liefde overwint alles" ?
Misschien begin ik er toch wel een beetje in te geloven.
Of doen mensen bepaalde handelingen omdat ze er zelf uiteindelijk van beter worden? Dan lijkt een liefdadigheidshandeling niet meer zo lief. Het zou dan meer egoïstisch klinken. Maar het gaat juist om het idee dát iemand zoiets zou doen. Dát iemand er aan denkt. Dat is al heel wat. Het gaat vaak om de intentie maar nog lang niet altijd. Filosoof Immanuel Kant zei dat iemand een goed persoon was zolang hij/zij de goede intenties heeft. Maar dan ga je natuurlijk denken, hoe kan je "controleren" dat iemand die intentie uit zichzelf heeft?
Het antwoord is: niet.
Je kan niet iemand controleren of die het echt meent of niet. We moeten maar leven met het idee dat we daar nooit achter zullen komen en bij jezelf stil staan of je de woorden van diegene vertrouwt of niet. Daarom leven sommige mensen ook soms in een pijnlijke leugen. Mensen liegen elkaar voor. Soms onbewust en soms erg doelgericht. Een reden daarvan is, er zelf beter op worden. Of, diegene proberen in je 'macht' te krijgen of dergelijke.
Je kan van alles verzinnen en we kunnen ook levenslang blijven nadenken over wat wel of niet gemeend is.
Neem alles maar zoals het is.. Doe maar alsof we dom zijn en vertrouw mensen blindelings. Der is niks dat wij kunnen veranderen aan deze (poep)wereld. We komen er wel achter als we een fout maken. Het allerbelangrijkste is, keep your head up and don't bow for them stupids.

But,
this is love.

We offer something nobody wants.

We offer something nobody wants.

Ik denk dat iedereen wel zijn onzekerheden heeft, flaws en wellicht ook issues.
Maar om te denken dat je 'minder' zou zijn dan anderen.. hmm het doet me pijn om zoiets te horen.
Wat nog meer pijn doet is het idee dat ik weet dat het je 'kapot' heeft gemaakt.
It's so sad.. wat zulke dingen met iemand kan doen.
Het is gewoon onnodig en niet terecht.
Maar ik begrijp ook wel vanwaar die gedachten/gevoelens..
I got them too.
In de zin van, niemand kan mijn 'issues' op het gebied van cultuurverschillen handlen.
Niemand heeft daar zin in. Niemand heeft dat ervoor over. That haunts me all the time.
Der komt misschien een tijd dat het allemaal mis gaat.
Ik kan misschien wel leuk zijn voor iemand maar diegene weet gewoon niet waarmee hij te maken heeft I guess. Ik wil niet iemand pijn doen waar ik veel om geef.
Het is al eens gebeurd.. Ik wil niet dat het nog eens voorkomt.
Diegene is achteraf heel blij dat het 'voorbij' is.
Hij kon niet mijn issues handlen. Hij voelde zich vrij toen het over was.
Mijn voorspelling was dus soort van uitgekomen.
Maar ik gaf het niet op though. Ik geloof nog steeds in liefde.. het is zo iets moois en ooit zal er genoeg liefde zijn, zoveel dat het genoeg is dat iemand volledig voor je gaat uhu.

Ik zou me hopeloos voelen en in een diepe put waar ik nooit meer echt uit zal komen.
Misschien laat ik mijn moeder dan wel mijn leven leiden omdat ik de 'strijd' tussen mij en mama heb opgegeven. Misschien word ik dan wel gelukkig? Misschien kom ik dan langzamerhand uit deze put omdat na alle tegenslagen ik mezelf heb opgegeven.. I dunno.
I opened up to you. Het is eng maar ik hoop gewoon dat er ooit iemand zal zijn die ziet dat ik het waard ben.. It is a risk to love. What if it doesn't work out?.. Ah but what if it does?
Misschien is dat de reden dat ik het ook een beetje eng vind als iemand van mij gaat houden. Ik wil het niet altijd meteen geloven, ik heb altijd in mijn hoofd van.. diegene weet niet waar hij aan begint.
Misschien is het ook helemaal niet eerlijk..
Dat ik toelaat dat mensen me leuk vinden of van me houden..
Mijn thuissituatie kan me ooit gaan breken en dan weet ik echt niet waar ik allemaal in staan ben om te doen.. Alles kan kapot gaan.. door mij...
Ik doe mijn best voor alles. Mensen laten weten hoeveel ik om ze geef, cause maybe someday I'll regret it en dat wil ik niet.

Abandon me

Hoe zou het zijn als je moeder je verbant uit haar leven om de keuzes die je maakt in je leven?
In haar ogen, wellicht de foute keuzes.
Maar in mijn ogen, de goede keuzes.
Goed en fout is nu wel moeilijker te definiëren.
Hoe kan een moeder haar liefde voor een kind zomaar opgeven?
Of blijft ze stiekem wel van het kind houden?
Gaat ze door met haar leven zonder haar gevoelens van liefde te uiten?
Wat als ze geen andere uitweg ziet?
Wat als ze denkt dat dat het beste is?

Waarom geven wij zoveel om ons imago?
Ik weet, Chinezen zijn meer collectivistisch en Westerse mensen meer individualistisch.
Ieder zijn voor en nadelen natuurlijk.
Chinezen stellen het belang van de gemeenschap boven het individu.
Ze geven veel om wat mensen om hun heen denken.
Dat geeft hun ook een zekere 'status'.

Ik denk dat als ik zo zou moeten leven, ik het wel 'overleef'.
Als ik maar gelukkig met mezelf ben.
Het is haar keuze, niet de mijne.
Als die keuze haar gelukkig maakt, moet ze dat doen.
Ik heb daar niets in te zeggen.

Denksessie 15 juni #2

Mijn moeder is een typisch geval van voorstander van hypergamie.
Ze wil dat ik trouw met iemand die een hogere status heeft en meer aanzien. Wel een beetje tegenstrijdig want ze wil ook dat ik niet afhankelijk word van mijn man.
Dus wat maakt het uit wat voor opleiding of baan hij heeft?
Als ik maar gelukkig ben toch..?

Het is niet dat ik niet snap waarom ze zo denkt.
Ik snap best hoe ze denkt en dat dat streven naar zoiets je leven misschien gemakkelijker kan maken later maar het hoeft niet altijd beter te zijn. Geld is niet het allerbelangrijkste en maakt je leven niet altijd beter.
Daar zit dus ook een grens.

Ik snap dat ze bang is, dat ik een keuze maak en later spijt krijg van mijn keuze. Daarom wil ze ook invloed uitoefenen op mijn leven. Ze zegt dat ze gewoon mij 'advies' geeft maar soms voelt het alsof ik gepusht word en dat maakt me bepaald niet gelukkig.

Ik wil mijn eigen keuzes maken en er zelf achterkomen wat wel/niet goed is. Ze kan niet voor mij kiezen, ik ben tenslotte de persoon die met mezelf moet leven.

Als ik maar gelukkig ben..

De cultuurverschillen vormen best wel een botsing tussen mij en mama. Kan er vrij weinig aan doen. Het ligt niet aan haar opvoeding, die is best prima. Maar mijn denkwijze is gevormd hier in het westen, in Nederland, met allemaal Westerse mensen om mij heen. Het lijkt alsof ik niet anders kon.

Soms ben ik gewoon echt moe en uitgeput. Uitgeput omdat ik telkens maar weer voor mezelf wil/moet opkomen. Als ik dat niet doe, laat ik ze over me heen lopen en dat wil ik niet.
Maar er moet ooit een keerpunt komen, dat zij opgeven en dat ik 100% autonoom ben.

Ik probeer nu mijn 'geluk' te vinden in de kleine dingen. De dingen die ze niet van mij kunnen afpakken.

Ik wil zo graag dat deze 'strijd over is en iedereen in vrede kan leven.

als we maar gelukkig en tevreden zijn.

Denksessie #15 juni

Als ik kijk naar de meeste mensen om me heen, kijk ik met afkeer naar ze.
Op het gebied van relaties en omgang met mensen dan.

Waar is de liefde gebleven?
Het lijkt alsof iedereen niet meer opzoek naar echte een long-lasting relationship maar gewoon hun behoefte op korte termijn willen bevredigen.

Waarom?
Worden we daar gelukkig van?
Ja, misschien op korte termijn doordat er dopamine en endorfine (gelukshormoon) vrijkomt.
Terwijl op lange termijn, door gezond verstand, het niet meer voor "geluk" zorgt.
Er komt een punt dat iemand serieus wil  zijn en opzoek is naar een "thuis" om zich te settlen.

Hoe komt het?
Veel factoren spelen hier in mee. Thuissituatie, vriendengroep, maatschappij etc.
Misschien kom je thuis aandacht tekort en zoek je die op zo'n manier.
Het kan ook zijn dat al je vrienden zich veel bezighouden met daten en seksualiteit en dat je dan een soort "druk" voelt en ook geneigd bent om hetzelfde te doen.

En ja,
we zijn nog jong en we moeten doen wat we willen maar ik denk dat er grenzen zijn.

Het kan ook zijn dat voor veel jongeren/adolescenten nog niet echt duidelijk is wat "liefde" nou is. Wanneer beginnen we van iets te houden? Misschien hebben ze zich nooit volledig gegeven aan iemand of iets, dat gevoel lijkt voor hen onbekend.

Maar once you experience it.. begin je alle andere soorten van adoratie/liefde/gedragingen te vergelijken met dat "ene gevoel".

There's a reason to love.

Of mensen zijn bang dat ze maar 1x volledig hun liefde kunnen geven,
dat ze bang zijn dat ze hun 'hart' niet meer terug krijgen en voor eeuwig "aan iemand vastzitten".

Ik hoor wel veel vrienden van mij zeggen dat ze niet aan iemand vast willen zitten.
In de zin van,
als je een relatie hebt en je het gevoel hebt dat iemand niet de 'ware' voor je is, dat je je dan niet vasthoudt aan iemand omdat je diegene wel leuk vindt of niet wil kwetsen of dat je bang bent dat je geen aandacht meer krijgt of dergelijke.
De enige reden om bij iemand te blijven zou moeten zijn dat je jezelf met diegene ziet ouder worden.
Tegenwoordig lijkt het wel of er tientallen andere redenen zijn om bij iemand te zijn/blijven.
Een daarvan is 'hypergamie' --> de neiging om een partner te zoeken die seksueel of qua status hoger staat dan zichzelf
Mannen zullen bijvoorbeeld een mooiere vrouw zoeken en een vrouw een man met een hogere status en meer aanzien.