Am I not enough for you?

Heb je niet genoeg aan mij? Dat idee krijg ik steeds als we het weer over hebben.
Ben je niet tevreden met mij, met wat je hebt..?
Er tóch verlang je nog steeds naar meer, naar iets anders, naar iemand anders.
Ofja verlangen, je wilt het graag. Ja dat is eigenlijk ook wel verlangen als je iets wilt.
Je mist het, je wilt het.
Dat vind ik echt een heel raar idee..
En je weet ook niet wat dat in mij teweegbrengt blijkbaar.
Ik wil niet dat je spijt hebt later,
dan heb ik liever dat je weggaat.
Kan je gewoon niet inzien dat het raar is?
Het vanuit mij bekijken?
Er begrip voor hebben?
En echt inzien dat het met pijn doet?

Tot de dood ons scheidt.

Vandaag werd ik een beetje emotioneel.

Ik was aan het werk in de Cafetaria en elke zondag komt er een oud getrouwd stel langs om lekker een wokje te eten bij ons. Ze zijn al in de 80, hebben 2 kinderen en nog een paar kleinkinderen. Volgens mij zijn ze helemaal tevreden met hun leven nu en wat ze bereikt hebben. Het lijkt me zo mooi om nog bij elkaar te zijn na al die jaren (60/70 jaar ofzo) en nog steeds van elkaar te houden. Samen een beetje wandelen, hand in hand, zoals vroeger. Ze kunnen tenslotte niet meer echt iets actiefs doen gezien hun leeftijd haha. Dan kijk je elkaar aan en denk je terug aan al die herinneringen die je hebt met elkaar. Je draagt ze dan voor altijd bij je en je zou er niks aan willen veranderen.. want je bent gelukkig dan... Het lijkt net een sprookje! Er zijn nog maar weinig opaatjes en omaatjes die bij elkaar zijn die echt gelukkig zijn met elkaar. Het is zó iets moois. Maar het lijkt me ook wel moeilijk want op zo'n leeftijd brengt het ook wel minder leuke dingen met zich mee.. Denk aan dementie, alzheimer en immobiliteit. Dan ligt het aan de manier hoe ze hiermee omgaan, dat kan alsnog heel bijzonder en mooi zijn. Ik geloof erin, dat als je écht van elkaar houdt, zulke dingen je liefde ook niet zullen verminderen. Je bent tenslotte al die jaren al samen en waarom zou je zomaar stoppen met liefhebben? De ander kan er niks aan doen dat hij/zij getroffen wordt door een of andere stomme ouderdomsziekte.. 

De liefde bij dit stel is nog zeker te zien! Telkens houdt de man de deur open voor haar en doet haar jas nog uit en aan bij aankomst/vertrek. Zulke dingen gebeurden vroeger heel vaak en tegenwoordig worden ze ook wel 'gentlemans' genoemd maar je ziet het wel steeds minder vaak. Ook de verhalen die de twee dan vertellen, is altijd zo 'tevreden'. Ze praten altijd met volle trots over hun leven en alle kleine leuke dingen die ze samen meemaakten en nog steeds meemaken. Laatst zei de vrouw nog: "Wat moet ik toch zonder deze man?". Hij deed altijd het haar kammen van de vrouw aan de achterkant omdat ze er zelf niet bij kon haha. 

Zoiets wil iedereen toch?

Broken into better shape

I never told you, I don't want to hold you back
But you have to know, I'm gonna find my way
And you're better off doing what you love
But if this is our last night together, ever
Can I hold you one more time?


Ik weet niet wat de beste manier is om een relatie in stand te houden. Ik ben daar blijkbaar niet goed in.

Zit ik dan, met een traan rollend over mijn wang, het zicht belemmerd door vochtige ogen, terwijl jij op WhatsApp tegen me praat, laat mijn rivier van tranen niet stoppen.

Het voelt alsof mijn hoofd leeg is maar tegelijkertijd razen er zó veel gedachten door me heen dat ik hier maar naar deze lege pagina staar in de hoop dat ik wat op papier kan zetten. 

De woorden "beëindigen", "uitmaken", "veranderen" en "einde" blijven zich maar herhalen in mijn hoofd. Wat betekent dit? Waarom doen we dit? Wat is het nut hiervan? Hoe zijn we op dit punt gekomen waar we ons nu bevinden? 

Waar is onze echte pure liefde heen? Waarom uiten we dat niet zo vaak mogelijk? Het lijkt nu meer op een kosten/baten relatie waarbij we kijken waarvan we profijt van hebben en hoeveel het ons dan zou "kosten". Een oppervlakkige economische relatie die niemand wilt hebben. Liefde zou onvoorwaardelijk moeten zijn en moet niet teruggekoppeld worden aan een soort kasboek waar ieder individu bijhoudt wat hij/zij heeft gedaan en wat de ander nog 'te goed' krijgt. 

We zouden juist dingen moeten doen die ons bij elkaar brengt en niet juist uit elkaar drijft. Zullen we dat in ons achterhoofd houden in de toekomst? 

Laten we hier verandering in brengen en de toekomst een leukere/mooiere tijd maken om naar toe te streven.. samen. Laten we aan "ons" denken en niet aan "ik". Ik denk dat dat al veel verandering teweeg kan brengen.. ik hoop het. Ik wil niet weg, ik wil niet dat jij weggaat.

Het bevalt me best goed hier, en tuurlijk zijn er altijd wel issues maar zijn die dingen daadwerkelijk zó erg dat we het allemaal maar moeten opgeven en weggooien? Ik denk van niet.. of wel?