Winter

Buh. Winter.
Kou, grauw en grijs.
Dikke jassen, sjaals en mutsen voor de warmte.
Maar nog steeds niet genoeg, als je niet diegene naast je hebt die je nodig hebt.
Sip zijn, winterdipjes..
Kijkend naar buiten naar de lucht die grijs is..
Help. Waar is de zon? Ik heb het nodig.
En oja, verkouden zijn hoort ook wel bij winter.
Niet zo fijn. Moeilijk slapen in de nacht,
vaak wakker worden, helemaal bezweet alsof je een nachtmerrie hebt gehad,
lopende neus, verstopte neus, slaaptekort.
Volgende dag word je wakker en voel je je echt beroerd omdat je niet genoeg slaap hebt gehad,
beetje opfrissen, wat eten en eens kijken wat je nog kan doen om de dag nuttig te maken.
Niks.
Ik ben te moe en te 'brak' om iets te doen.
Niemand in dit huis die me helpt of vraagt hoe het met me gaat.
Achja. Ik heb ook geen medelijden nodig maar hulp zou fijn zijn.
Thee zetten bijvoorbeeld. Telkens moet ik weer heel veel moeite doen om mezelf staand te krijgen en naar de waterkoker te lopen. Buh.
En oja, sneeuw hoort ook bij de winter.
Sneeuw is mooi.
Het heeft gisteren zoveel gesneeuwd dat het op een gegeven moment van de daken gleed. Het leek net een lawine.
Ik zou zo graag naar buiten willen gaan en een sneeuwpop gaan bouwen,
of lekker een wandelingetje in de bossen maken in de sneeuw.
Op zulke momenten zou ik wel graag een hond willen hebben om mee te knuffelen in de donkere en koude winterdagen en om wandelingen mee te maken in het bos.
Maar ik ben ziek.
Ik voel me beperkt in mijn functioneren en er is niet veel wat ik kan doen behalve wachten tot mijn lichaam vanzelf herstelt.