Denksessie 15 juni #2

Mijn moeder is een typisch geval van voorstander van hypergamie.
Ze wil dat ik trouw met iemand die een hogere status heeft en meer aanzien. Wel een beetje tegenstrijdig want ze wil ook dat ik niet afhankelijk word van mijn man.
Dus wat maakt het uit wat voor opleiding of baan hij heeft?
Als ik maar gelukkig ben toch..?

Het is niet dat ik niet snap waarom ze zo denkt.
Ik snap best hoe ze denkt en dat dat streven naar zoiets je leven misschien gemakkelijker kan maken later maar het hoeft niet altijd beter te zijn. Geld is niet het allerbelangrijkste en maakt je leven niet altijd beter.
Daar zit dus ook een grens.

Ik snap dat ze bang is, dat ik een keuze maak en later spijt krijg van mijn keuze. Daarom wil ze ook invloed uitoefenen op mijn leven. Ze zegt dat ze gewoon mij 'advies' geeft maar soms voelt het alsof ik gepusht word en dat maakt me bepaald niet gelukkig.

Ik wil mijn eigen keuzes maken en er zelf achterkomen wat wel/niet goed is. Ze kan niet voor mij kiezen, ik ben tenslotte de persoon die met mezelf moet leven.

Als ik maar gelukkig ben..

De cultuurverschillen vormen best wel een botsing tussen mij en mama. Kan er vrij weinig aan doen. Het ligt niet aan haar opvoeding, die is best prima. Maar mijn denkwijze is gevormd hier in het westen, in Nederland, met allemaal Westerse mensen om mij heen. Het lijkt alsof ik niet anders kon.

Soms ben ik gewoon echt moe en uitgeput. Uitgeput omdat ik telkens maar weer voor mezelf wil/moet opkomen. Als ik dat niet doe, laat ik ze over me heen lopen en dat wil ik niet.
Maar er moet ooit een keerpunt komen, dat zij opgeven en dat ik 100% autonoom ben.

Ik probeer nu mijn 'geluk' te vinden in de kleine dingen. De dingen die ze niet van mij kunnen afpakken.

Ik wil zo graag dat deze 'strijd over is en iedereen in vrede kan leven.

als we maar gelukkig en tevreden zijn.

Denksessie #15 juni

Als ik kijk naar de meeste mensen om me heen, kijk ik met afkeer naar ze.
Op het gebied van relaties en omgang met mensen dan.

Waar is de liefde gebleven?
Het lijkt alsof iedereen niet meer opzoek naar echte een long-lasting relationship maar gewoon hun behoefte op korte termijn willen bevredigen.

Waarom?
Worden we daar gelukkig van?
Ja, misschien op korte termijn doordat er dopamine en endorfine (gelukshormoon) vrijkomt.
Terwijl op lange termijn, door gezond verstand, het niet meer voor "geluk" zorgt.
Er komt een punt dat iemand serieus wil  zijn en opzoek is naar een "thuis" om zich te settlen.

Hoe komt het?
Veel factoren spelen hier in mee. Thuissituatie, vriendengroep, maatschappij etc.
Misschien kom je thuis aandacht tekort en zoek je die op zo'n manier.
Het kan ook zijn dat al je vrienden zich veel bezighouden met daten en seksualiteit en dat je dan een soort "druk" voelt en ook geneigd bent om hetzelfde te doen.

En ja,
we zijn nog jong en we moeten doen wat we willen maar ik denk dat er grenzen zijn.

Het kan ook zijn dat voor veel jongeren/adolescenten nog niet echt duidelijk is wat "liefde" nou is. Wanneer beginnen we van iets te houden? Misschien hebben ze zich nooit volledig gegeven aan iemand of iets, dat gevoel lijkt voor hen onbekend.

Maar once you experience it.. begin je alle andere soorten van adoratie/liefde/gedragingen te vergelijken met dat "ene gevoel".

There's a reason to love.

Of mensen zijn bang dat ze maar 1x volledig hun liefde kunnen geven,
dat ze bang zijn dat ze hun 'hart' niet meer terug krijgen en voor eeuwig "aan iemand vastzitten".

Ik hoor wel veel vrienden van mij zeggen dat ze niet aan iemand vast willen zitten.
In de zin van,
als je een relatie hebt en je het gevoel hebt dat iemand niet de 'ware' voor je is, dat je je dan niet vasthoudt aan iemand omdat je diegene wel leuk vindt of niet wil kwetsen of dat je bang bent dat je geen aandacht meer krijgt of dergelijke.
De enige reden om bij iemand te blijven zou moeten zijn dat je jezelf met diegene ziet ouder worden.
Tegenwoordig lijkt het wel of er tientallen andere redenen zijn om bij iemand te zijn/blijven.
Een daarvan is 'hypergamie' --> de neiging om een partner te zoeken die seksueel of qua status hoger staat dan zichzelf
Mannen zullen bijvoorbeeld een mooiere vrouw zoeken en een vrouw een man met een hogere status en meer aanzien.

Fate

"Are we meant to fall in love? Are we supposed to find the one? These questions need answers."

Het is al bijna 2 maanden geleden dat we officieel een"stel" werden. In je leven kom je zoveel mensen tegen, leer je zoveel mensen kennen en doe je zoveel ervaring op. Het zijn niet altijd leuke mensen maar je leert van ze. Als het niet de juiste vriend/vriendin was, heb je tenminste nu wel een beeld van wat je dus niet zoekt.  Maar soms ontmoet je mensen waarbij het al snel blijkt dat jullie het goed met elkaar kunnen vinden. Alsof het lijkt dat je heel je leven iets hebt gemist en nu eindelijk hebt gevonden. Voor mij ben jij zo'n iemand. Het had zo anders kunnen lopen maar het heeft uiteindelijk toch goed uitgepakt en daar ben ik heel dankbaar voor (ookal had ik zelf de touwtjes in handen). Het lijkt alsof er iets in de lucht hangt, een kracht, die je subtiel een richting geeft :') Ik weet niet of dat mij nu doet geloven in "toeval",  "het lot" of "blind geluk" maar het laat me sowieso wel geloven in "iets".

Op dit punt van mijn leven zou ik me niet kunnen voorstellen hoe het zou zijn zonder jou in mijn leven. Maar dit is iets wat veel mensen zeggen in een relatie "I can't imagine a world without you". Waarom zeggen we dit eigenlijk? Ik krijg wel dat gevoel.. maar het lijkt alsof iedereen dat krijgt die verliefd is? :') Is dit dan niet een beetje een soortvan "illusie" die wij creëren als we verliefd zijn? En hoe meer mensen het zeggen, hoe meer de waarde ervan aan verloren gaat..
Ik wil iets kunnen zeggen waarvan de waarde nog intact is gebleven, iets wat niet in miljoenen monden heeft gelegen en tot uiting is gekomen op een onoprecht moment.

Toch blijft het moeilijk om iets te kunnen vinden wat niet "cliché" klinkt.