Mama.

Als eerste wil ik zeggen mama, dat ik echt heel veel van je hou. Ondanks alle tegenslagen die we hebben meegemaakt, moet ik toegeven dat je echt veel voor me hebt gedaan en je eigenlijk alleen maar het beste beentje met me voor hebt. En ja,  soms sta ik er niet bij stil wat je allemaal voor me doet omdat dat een soort van gewoonte wordt. Hetzelfde geldt voor jou, soms doe ik goede dingen maar wordt nooit gecomplimenteerd. Je hebt je momenten en ik heb de mijne. Soms wordt je boos als je bezorgd bent maar zo bedoelde je het dan helemaal niet. Ik heb van de laatste tijd geleerd dat boos zijn zo weinig nut heeft. Je moet gewoon kalm blijven en je hoofd er bij houden. Bekijk het vanuit meerdere punten en trek een conclusie, welke prioriteiten wegen voor mij het meest etc..
Ik wil vrijheid, ik wil herkenning, bevestiging, erkenning. liefde en warmte. Ik wil zoveel maar kan niet veel krijgen. Het is soms best moeilijk om te leven in zulke omstandigheden thuis, twee culturen die met elkaar botsen. Ik wil zoals elk ander kind in Nederland zijn, openheid en vrijheid. Maar dat is moeilijk te realiseren voor mijn moeder aangezien zij juist in een gezin is opgegroeid waarbij nooit open over jongens, seks, alcohol, drugs en gevoelens wordt gepraat. Huilen wordt gezien als zwak, klef doen wordt gezien als vulgair en vies, veel leuke dingen doen wordt gezien als onverstandig poepkind, met jongens omgaan wordt gezien als slet, een vriendje is daarom ook moeilijk te realiseren op zo'n jonge leeftijd zoals ik, 17 jaar. Mama kan zoveel van mij leren en ik nog zoveel van mama. Ik wil alle goede dingen uit de Chinese cultuur en verder de Nederlandse cultuur behouden. Ik vind het wel goed zo. Ik leef tenslotte in Nederland en ik zou me hier aan moeten passen. Ik heb al besloten dat ik later met een Nederlandse jongen wil trouwen, Chinese jongens zijn zo status gebonden blabla. Maar het nadeel is dat mijn familie in China waarschijnlijk mijn toekomstige jongen nooit zal ontmoeten aangezien mijn familie geen woord engels spreekt en mijn man geen woord Chinees. In de Chinese cultuur wordt zoveel van je verwacht, zoveel (onzichtbare) druk en shit. Je bent altijd gedwongen tot iets omdat je van kleins af aan hebt geleerd dat dat zo moet blabla.
Ik weet hoe ik mama tevreden kan houden maar als je nadenkt, dat is toch niet goed? Je leeft voor jezelf en niet voor iemand anders, je wilt jezelf trots maken en gelukkig zijn. Als een bepaalde beslissing toevallig ook je moeder gelukkig maakt, is dat natuurlijk mooi meegenomen maar uiteindelijk draait alles om jou. Ookal verbiedt mijn moeder mij dingen, als ik echt iets wil, dan moet ik er voor gaan. Het kan zijn dat ik er super spijt van krijg en het misschien wel de grootste fout van mijn leven zal zijn maar het kan ook zijn dat ik super gelukkig wordt!

Tijd is een raar iets.

Heb je ooit dat gevoel gehad dat alles te snel voorbij gaat? Of dat dingen VERKEERD voorbij gaan? Of dat leuke dingen sneller dan het licht voorbij gaan? Of dat vervelende dingen zo langzaam voorbij gaan? En je steeds de tijd wilt terugdraaien en de fouten die je bent begaan, weer te herstellen.

Ik wil echt graag terug naar het verleden gaan om dingen te verbeteren. Mensen komen er altijd te laat achter dat iets goeds was of iets slechts was. Ik vind dat echt jammer. Waarom zien we niet van te voren dingen aankomen? Waarom hebben wij vaak niet dat inschattingsvermogen? En als we denken dat we dingen van te voren kunnen inschatten en het uiteindelijk niet zo blijkt te zijn, bestaat er dan een  kracht die niemand ziet maar toch wel dingen bepaalt? Misschien zijn sommige dingen wel degelijk determineerd. Of dingen vallen gewoon toevallig zó samen.

En toch blijf je maar denken, dat je machteloos bent en er niks aan kunt doen. Maar soms ligt het ook allemaal aan jezelf. Bijvoorbeeld bij een toets, je hebt mazzel als de leraar je matst en misschien had je het gevoel dat het super goed ging en het uiteindelijk niet zo bleek te zijn, ligt dat dan aan de dingen die zo gedetermineerd zijn of het feit dat je niet goed hebt geleerd? Ik weet het niet. Sommige mensen geven de leraar de schuld, misschien zijn ze bang om zichzelf de schuld te geven. Er zijn ook mensen die zichzelf de schuld geven, zij zoeken naar fouten en oplossingen bij zichzelf, ookal is dat niet altijd terecht. Wanneer moet je jezelf nou de schuld geven en wanneer niet? Wanneer is iets terecht en wanneer niet? Wat is goed en fout überhaupt? Wat is normaal? Wat is raar? Het zijn allemaal verzinsels van de maatschappij waarin we tegenwoordig leven. Blegh.

En veel mensen zeggen dat het niet goed is als je steeds terug wilt of denkt naar het verleden. Een lerares op school zei: "om jong te blijven moet je vooruit denken, vooruit streven en niet teveel blijven hangen in het verleden." Ik denk dat dat wel waar is, maar er bestaan ook mensen die gewoon moeite hebben om het verleden los te laten, om zichzelf te vergeven van de fouten die ze begaan zijn, mensen die moeite hebben om met de tijd leren om te gaan. Misschien zijn het wel de mensen die het later niet redden, misschien worden ze wel gezien als zwak. Ik ben 1 van hun, misschien ben ik wel zwak, kan er niks aan doen. Jezelf willen veranderen is 1 ding, maar het ook echt kunnen doen is iets heel anders.
Misschien heb ik wel persoonlijkheidsproblemen hahaha, achja wie weet.

Het komt wel eens voor, dat je aan iemand vraagt: "waarom heb je dat gedaan?" en dat diegene antwoordt met "weet ik eigenlijk niet". Dat is toch raar, dat we niet weten waarom we iets hebben gedaan? Dit kan ook voorkomen bij dingen die je wilt, "waarom wil je het ?" .... "ik weet het niet "... Alsof iets ons domineert en onbewust een pad opstuurt.

The last few days

Het is vandaag zondag 16 december. Over precies 5 dagen gaan we dood, als de voorspelling uitkomt natuurlijk. Wat zou je doen als je wist dat je dood ging?

Dat is niet zo'n makkelijke vraag zoals we denken. Ik zou alle dingen zo snel mogelijk gaan doen die ik altijd al gewild heb. Bijvoorbeeld bungeejumpen, een luchtballonnenvaart, een tattoo laten zetten etc.
Maar dat zijn eigenlijk allemaal soort van 'materiële' dingen.. Maar het leven bestaat niet alleen daaruit, het is wel raar dat het dan lijkt alsof wij alleen materiële dingen in het leven belangrijk vinden, pittig jammer. Ik zou ook bij alle mensen langsgaan waar ik om geef en super geweldige onvergetelijke leuke dingen met hun doen, #YOLO # SWEK ja je weet het wel ..


Wat heb  ik de laatste dagen gedaan?
Als ik het me goed herinner was de afgelopen week, de week waarin ik het meest melig was haha, misschien kwam het wel een beetje door onze kerstkransjes-verslaving. Meligheid in de klas, meligheid tijdens gym en op de fiets. Lachen is gezond!

Afgelopen woensdag was mijn ex langsgekomen, we hebben samen een beetje gekookt (ofja ik vooral) en gitaar gespeeld en een beetje gezongen. Het was echt super gezellig en ik vind het echt fijn dat we nog normaal, zonder haat met elkaar kunnen omgaan.

Ook ben ik vrijdag naar de film geweest, naar Wreck it Ralph. Het was echt een super leuke film, werd er helemaal vrolijk van! Daarna heb ik even mijn kerstkaartjes verstuurd, hopelijk komen ze voor kerst aan!

Plannen in de vakantie?
Ja, heel veel leren voor de examenweek en mezelf belonen met chocolademelk en heel veel films!

Planning

Oke, even alles op een rijtje zetten en rustig 1 voor 1 afvinken.

Wat nog te doen staat :
- Kerstkaarten KOPEN
- Kerstkaartjes versturen
- Surprise cadeau halen Tongelre
- Gedicht voor surprise maken (!!)
- Zwart papier halen voor surprise (!!)
- Profielwerkstuk onderzoeken vrijdag
- Wiskunde bijwerken
- Rijles
- Op stap, klein tasje mee, niet vergeten!
- Engels Macbeth lezen
-  Duits boek lezen
- Nederlands bronnen
- Economie maken
- Bronnen zoeken voor spreekbeurt
- Sushi met Jasper (LEKKER :D )
- HEEL VEEL LEREN VOOR DE GVD EXAMENWEEK OKE!

They say sleeping is the cousin of the death.

Slapen is eigenlijk zo raar he.
Je gaat naar bed, je doet je oogjes dicht, alles is zwart
en ineens slaap je en ben je niet meer echt bewust van de dingen om je heen.
Je hartslag gaat omlaag en je 'batterij' van je lichaam is aan het opladen.
Hoe meer je erover nadenkt, hoe raarder het wordt!
Het idee dat je daar bekant half dood ligt ofzo.
En dat we dingen dromen, is ook zo raar.
Al die beelden in je hoofd die in je slaap als écht voelen.
De volgende dag dat je dan wakker wordt, weet je soms zelfs niet meer of het nou een droom was of echt gebeurd was.
Ik heb zelfs ooit gehad dat ik in mijn dromen moest huilen,
toen ik wakker werd, waren mijn wangen nat..
Pittig eng toch!?

Volgens mij zijn dromen een reflectie van jezelf,
een soort van film die what-if scenario's afspeelt in bepaalde situaties.
Ze zeggen ook wel dat de dingen die we dromen over ons écht zelf gaan,
de dingen waar we dan niet van bewust zijn.

HET BLIJFT RAAR OKEE.

I need a fucking soulmate

Ik ben iemand die dingen verwacht van anderen omdat ik ook bereid ben om datgene voor hun te doen,  ik wil dat mensen me begrijpen en dat ook in zien,
tot nu toe heb niet echt iemand gekend die me echt begreep en alles met me deelde,
misschien ben ik wel iemand die slecht in het leven staat,
maar misschien ook niet, want ik wil altijd de goede dingen in mensen zien.
En ja, der zullen veel mensen zijn die me niet begrijpen,
maar ik denk dat dat het leven is,
niet iedereen is hetzelfde en er is eigenlijk niet bepaald wat nou eigenlijk GOED of SLECHT is want dat is voor iedereen anders.
Er zijn wel dingen die bepaald zijn door het systeem/maatschappij,
mensen nemen dat dan als gemiddelde/normaal.
Maar ik ben dan zo'n iemand die daar niet mee eens is,
daarom voel ik me ook vaak anders dan andere mensen,
misschien overdrijf ik dingen en geef ik teveel waarde aan dingen en misschien red ik het wel helemaal niet in deze wereld maar dat is hoe ik leef.
Ik sta graag stil bij dingen in mijn leven, ik wil erover nadenken, erover reflecteren en dingen in zijn waarde houden. Ik vind het moeilijk om dingen los te laten en te relativeren,
als er wat fout gaat, verwijt ik mezelf altijd van alles,
en dan verlies ik de hoop en het vertrouwen in de wereld.
Meerdere malen heb ik geprobeerd om mezelf te veranderen,
om minder te verwachten en te denken,
maar telkens val ik weer terug, in mijn eigen schulp,
daar is het fijn en lekker warm.
Maar hier ben ik alleen en ik hou niet van alleen zijn,
daarom doe ik ook veel voor anderen,
ik wil dat mensen bij me zijn en in het krijt staan,
niet op een oppervlakkige manier, maar liever met meer diepgang,
iemand die ik écht kan vertrouwen en alles kan vertellen.
I need a fucking soulmate.
Dat geeft je ook een gevoel van zekerheid,
ik HAAT onzekerheid en ik ben een en al onzekerheid.
Ik doe alsof er niks aan de hand is,
ik weet hoe de maatschappij/systeem in elkaar zit,
ik laat me er ook door mee slepen,
maar met een bewuste gedachte dat ik het niet accepteer,
ik vind de wereld toch pittig teleurstellend,
de dingen zijn niet zoals ze zijn of dat je verwacht,
en nee ik zoek niet zo zeer aandacht,
want veel gedachtes houd ik gewoon voor mezelf,
maar ik wil wel mijn kritiek uiten op de mens,
misschien kan ik me wel vinden in het misantropie
uitleg van een misantroop:

Misantropie is een levenshouding die zich kenmerkt door het wantrouwen van mensen en een pessimistische visie op de samenleving. Eenmisantroop kan humaan en sociaal gedrag vertonen en is dus niet per definitie anti-sociaal of het tegengestelde van een humanist. Het woordmisantropie komt van het Griekse misos ("haat") en anthropos ("mens"). Een synoniem voor misantropie is mensenhaat.

Misantropie was reeds een levenshouding in het Oude Griekenland, die zich veelal uitte in een afzondering van de samenleving, uitgelokt door desillusie en een ongeloof in de mogelijkheid van mensen om op harmonieuze wijze met elkaar om te gaan. Veel misantropen leidden een bestaan als heremiet.

In veel gevallen is misantropie een gevolg van negatieve ervaringen met andere mensen, en dikwijls gaat ze met cynisme, arrogantie en/of onverschilligheid ten opzichte van de maatschappij gepaard. De hedendaagse industriële samenleving, die de klemtoon op sociale vaardigheid en teamwork legt, heeft het vaak moeilijk om met misantropische levenshoudingen om te gaan, temeer daar misantropen dit alles slechts als een hypocriete façade beschouwen en zich weinig van de sociale omgangsregels aantrekken.

En ja er zullen meer mensen zijn die me niet snappen en voor gek verklaren dan mensen die me wel snappen. Maar zo is het leven nou eenmaal. 

Quotes of the week

“I close my eyes, thinking that there is nothing like an embrace after an absence, nothing like fitting my face into the curve of his shoulder and filling my lungs with the scent of him.”

“You’ve felt it, haven’t you? Those feelings that seem to get so big in your chest, like something is so beautiful it aches?”


And when I asked you how you'd been I meant I missed you more than I've ever missed anything before.

"You can be the ripest, juiciest peach in the world and there's still going to be somebody who hates peaches."

Vandaag de dag

Ik kom net terug van de bieb met de bus,
de chauffeur reed 3x verkeerd en moest rondjes rijden om bij bepaalde haltes te komen,
de mensen in de bus waren helemaal verward en begonnen zich te irriteren aan de chauffeur.

Terwijl ik daar in de bus stond,
dacht ik na..
die man heeft gewoon zijn dag niet, dat kan bij iedereen gebeuren.
Waarschijnlijk komt hij helemaal uitgeput thuis en vertelt zijn vrouw dat
het op zijn werk niet goed ging.
Ochgerm.
Ik vond dat wel een beetje sneu.
Ik heb me in hem proberen te verplaatsen
en ik voelde echt met hem mee,
hij had een fout gemaakt,
en dat beïnvloedde anderen.
Dat zou mij ook echt kut lijken.

Daarom vind ik dat de meeste mensen op aarde erg egoïstisch zijn,
in de eerste instantie verplaatsen zij zich niet in een ander
en denken alleen maar aan zichzelf, wat voor hun gunstig is of niet.

Pittig jammer opzich.

De grens, wanneer de emmer overloopt.

Gister had ik rijles, het was echt een flop.
Ik voelde me al niet erg optimaal ( ik was ongesteld )
niet dat dat erg mijn mood beïnvloedt maar ik was een beetje doorgelekt.
Dat was dus echt geen fijn gevoel.
Daardoor ging het een beetje mis tijdens het rijden,
mijn rijinstructeur moest ingrijpen bij bepaalde situaties,
hij pushte me en zette heel veel druk op me,
ik kon daar niet tegen en toen werd ik emotioneel.
Maar dat komt niet alleen doordat hij mij pushte,
ik denk dat er heel veel andere dingen ook een rol mee speelt.
Van kleins af aan ben ik opgevoed met heel veel druk,
ik moest presteren, ik moest goed zijn,
ik moest dit, ik moest dat.
Volgens mij is dat idee dat ik perfect moet zijn,
zo erg in mijzelf getimmerd, dat ik onbewust altijd een druk voel.
Daarom ben ik ook onzeker over wat mensen van me denken,
voor mijn moeder ben ik nooit 'goed genoeg ' geweest en daarom doe ik
mijn best voor anderen, dat anderen me wel goed genoeg vinden.
Maar het leven is eigenlijk helemaal niet zo,
ik wil niet zo zijn maar ik ben het.
Ik kan er weinig aan doen, ik wil er voor iedereen zijn, ookal is niet iedereen er voor mij,
dat geeft mij wel een teleurstelling van de mensheid.
Ik moet dingen leren te accepteren,
ik geef waarde aan heel veel dingen,
ik neem veel dingen erg persoonlijk op,
ik leg altijd de fouten bij mezelf,
ben nu wel mezelf? Of wordt ik steeds gevormd door anderen?

Een leven zonder kijkvermogen

Laatst zat ik in de bus,
er kwam een man de bus in lopen,
met een stok,
de man was blind.
Toen ben ik gaan nadenken,
hoe het zou zijn als ik zelf niets kon zien?
Ik heb toen mijn ogen dicht gegaan voor 10 seconden,
maar weer zo snel mogelijk open gedaan,
omdat het zo eng was,
dat alles zwart is,
je voelt je dan erg zwak,
bang voor het onbekende.

Als je vanaf je geboorte nooit hebt kunnen zien,
ben je niet anders gewend,
je hebt geen idee dat een banaan geel is,
de lucht blauw en ons bloed rood.
Voor diegene zijn die woorden niets minder dan alleen maar woorden, gemaakt uit letters.
Weet je hoe bizar dat is voor ons om dat voor te stellen!

Als je blind bent geworden door een ongeluk of dergelijke,
is het veel moeilijker om er mee te kunnen leven,
voor diegene kan het echt zo deprimerend zijn,
je kan gewoon niet meer zien.. wtf..
al de mooie dingen in het leven,
de zonneschijn, de wolken, bossen, gras,
kleuren, bladeren, sneeuw, zonsondergang..
ik zou dat dus allemaal voor geen meter kunnen missen.

Houden van? Wat is dat? Kan je dat eten?

Wat is nou precies houden van?

Ik heb eerlijk gezegd geen idee.
Ik denk dat ik het weet,
maar ik denk dat ik het ook verkeerd kan hebben.

Na een lange relatie, houden mensen nog wel van elkaar?
Ik denk van wel, maar wat ik waarneem, bewijst misschien een beetje het tegendeel.
Ik denk dat 'houden van' niet zomaar weg kan gaan.
Je hebt van alles met 1 iemand gedeeld,
en dan is het gewoon weg,
alles is maar een herinnering.
Maar dat geeft geen reden om te stoppen met van iemand houden.
Der zal vast wel altijd een plekje in je hart hebben.
Denk ik dan.
Ik weet niet precies hoe het bij anderen zit.
Maar het lijkt alsof mensen doen alsof het niks is,
sommigen hebben vele relaties gehad,
allemaal misgegaan,
en ze gaan gewoon door,
hoppa naar de volgende.
Hebben ze wel van die mensen gehouden?
Of dachten ze dat ze van elkaar hielden omdat
het zo cliche is, als mensen een relatie hebben,
dan hoort dat er gewoon bij.
Misschien hebben ze helemaal niet nagedacht wat nou HOUDEN VAN is,
misschien denken ze alleen maar aan zichzelf,
omdat zij een goed gevoel krijgen van diegene,
omdat zij er profijt bij hebben,
verlangens, lust, warmte etc

Wanneer kunnen we nou constateren dat iemand ECHT van iemand houdt?

Quote of the day

I prefer by far the warmth and softness to mere brilliancy and coldness. Some people remind me of sharp dazzling diamonds. Valuable but lifeless and loveless. Others, of the simplest field flowers, with hearts full of dew and with all the tints of celestial beauty reflected in their modest petals.

Onzekerheid, wat is dat?

Er zijn verschillende aspecten van onzekerheid. Als je je voldoet aan een van die aspecten betekent dat niet meteen dat je  een "onzeker" persoon bent.
Sommige mensen zijn namelijk alleen maar onzeker in bepaalde situaties.

Voorbeeld van mezelf,
ik ben onzeker op het gebied van presteren.
Ik heb vaak gehad dat ik dacht dat ik het haalde of iets dat goed ging en uiteindelijk niet zo bleek te zijn. Ik ben toen mijn mentaliteit gaan veranderen omdat ik te vaak teleurgesteld was.
Ik ben toen gaan denken, "ik heb vast een laag punt, ik haal het toch niet, ik kan het niet!". Zo kon ik niet echt teleurgesteld zijn als ik faalde, dus ik zag falen bijna als een gewoonte.
Dit is eigenlijk ook niet goed.
Vooral omdat mijn rijles instructeur laatst me ermee confronteerde.
Hij zei dat ik niet onzeker moest doen. Onzekere mensen halen het niet.
Met rijles moet je er juist zeker van zijn en achter je keuze staan.
Ik vraag vaak om bevestiging omdat ik geen fout wil maken,
dingen die ik vraag kunnen zijn : "ik moet hun voorrang geven toch? hier mag je 50 rijden toch? "
Mijn instructeur is uiteindelijk gestopt met mij bevestigen en hij zei dat ik vanaf nu moet leren om zelf keuzes te maken. Als ik wat fout deed, is dat niet erg. Hij greep dan op tijd in (bestuurscontrole; filosofie haha!!) Ik ben tenslotte een leerling en als leerling mag ik fouten maken.
Maar toch, vind ik het geen fijn gevoel om fouten te maken.
Mensen verwachten dingen van mij en ik wil heel graag mijn beste kant laten zien.
Door middel van onzeker te zijn en bevestiging te vragen, weet ik of iets goed is of niet en zonder te weten of het goed/fout is, geeft me geen veilig gevoel.
Ik ben dus steeds op zoek naar bevestiging.

Dit kan ook voorkomen in een relatie.
De meeste mensen (vooral vrouwen) zoeken steeds naar bevestiging.
Ze zijn onzeker, ze denken te veel en zijn bang dat hun partner er van door gaat.
Maar dit maakt ons alleen maar onzekerder!
Je partner denkt dan dat je ze niet vertrouwt of dat je aanhankelijk bent of dat je para bent, en dat is ook geen goed gevoel.
Mensen denken te veel, en sommige te weinig.
Konden we maar een evenwicht vinden..
Konden we maar niet te veel verwachten van elkaar..
Dan was iedereen wat gelukkiger.


Zoals ik zeg:

Give more, expect less. 

The Woods - Until the day dims

Video made by me

Woorden

Wat zijn woorden?
Wat betekenen ze?
Ze kunnen heel veel betekenen maar tegelijkertijd ook helemaal niks.
Het zijn maar gewoon fucking woorden.
Gemaakt van letters.
En letters zijn verzonnen door een of andere gek die een taal voor een volk wilde bedenken.
Maar woorden zijn ook de sleutel tot uiting van gevoelens en gedachtes.
Zonder woorden konden we niet zeggen hoeveel we van iemand houden.
Maar als er geen woorden waren geweest, konden we ook niet mensen bedriegen met het feit dat we van ze houden terwijl we dat misschien helemaal niet doen.
Maar trouwens, je hebt niet eens woorden nodig om te uiten dat je van iemand houdt,
je kan het ook doen via lichaamstaal.
Lichaamstaal is meer puur, iets echts, iets zuivers.
Het is voor 90% van de mensen moeilijk te faken,
al snel kom je dmv lichaamstaal achter of iemand iets meent of niet.

Kan je gevoelens faken?
Ik denk dat je in sommige gevallen jezelf voor de gek kan houden dat je iets voelt.
Meestal is het dan dat je eigenlijk zelf wilt dat je het voelt, en dan denkt dat je het voelt maar vaak niet zo is.

Dit had ik geschreven toen in 5 weken met een Nederlandse vriendin in China verbleef

Life in China

Alles is zo anders dan in NL. Dat is mijn eerste conclusie en de belangrijkste conclusie die ik trek. Ik ben van plan om daarover te schrijven. Ik leef op een brug tussen twee culturen. Ik heb van beide culturen een paar aspecten in mijn persoonlijkheid en leefwijze.  

 In NL heb ik twee levens, een bij vrienden en eentje in het gezin. Daar zitten altijd wel verschillen in, ook in de NLdse cultuur maar in mijn geval zit het toch wel ingewikkelder in elkaar.  

Bij vrienden kan ik mezelf zijn, het lijkt alsof ik net zoals alle andere kinderen ben en niets verschil. Ik heb het gevoel dat ik er niet anders uitzie en niet heel anders ben. Bij vrienden denk ik er niet over na, hoe anders ik eigenlijk ben. Ik voel me vrij en kan doen wat ik wil. Bij vrienden ben ik er niet van bewust, ik realiseer het me niet op dat moment, ik negeer het, gewoon voor even, eventjes niet aan mijn leven denken. 

 Bij mijn gezin ben ik ook mezelf, op een andere manier. Ik heb ineens veel meer grenzen, verantwoordelijkheden en prioriteiten die ik moet stellen. Ik heb die discipline omdat dat mij van kleins af aan is aangeleerd. Ik weet niet beter, ik kan niet anders. Toen ik klein was, was ik me daarvan ook niet bewust, maar naar mate ik ouder wordt, kom ik mezelf tegen, weet ik meer wat ik wil en wat ik ben.

Het is niet zo dat ik thuis ineens iemand anders ben. Ik ben nog steeds mezelf maar op een beperkte manier. Ik doe dingen thuis die ik bij vrienden niet doe. En omgedraaid. Bij vrienden ben ik zoals ik ben, hoe mijn thuissituatie mij heeft gevormd.  

 Niemand weet hoe ik echt leef. Niemand weet hoe het er echt aan toegaat. Mensen weten niet wat ze zeggen als ze een kutleven hebben. Het enige wat ik vraag is vrijheid en liefde. Liefde krijgt ik op een beperkte manier, materieel en vrijheid krijg ik niet omdat mijn moeder chinees is. Zij is ook opgegroeid zonder vrijheid en dat geeft ze mij door.  

 Ook zij, is opgegroeid zonder vrijheid. Ze keek er naar uit om uit huis te gaan en te trouwen, om weg te zijn van huis en van oma die altijd zeurde en afkeurde. Ze is er nu niet van bewust dat zij en ik een vergelijkbare relatie hebben zoals zij en oma hadden. Zij was vroeger ook erg opstandig en vond de manier hoe oma met haar omging maar niets. Ik heb dat nu ook. Maar ik ben minder rebels als mama vroeger. Je kan zeggen dat ik een soort "light versie" ben van mama en mama een "light versie" van oma.

Ik heb weinig met de chinese cultuur, naar mijn mening ben ik bijna 100% nederlands, maar mijn uiterlijk bewijst het tegendeel. Het goede aan de chinese cultuur is de discipline en respect. 

Ik heb het gevoel dat er in NL veel meer mensen de mist in gaan omdat zij alle vrijheid daartoe hebben. Maar het slechte aan de chinese cultuur is dat mensen gedwongen worden om zo te leven, veel regels, om status leven en het lijkt alsof het woord "gelukkig zijn" meteen gekoppeld wordt aan rijkdom en status.

Chinese cultuur is streng, altijd geweest. Maar zo was ook de nederlandse. De nederlandse is alleen niet zo meer erg als vroeger, mensen denken vrijer en verder, daardoor leven zij ook gelukkiger en beter.
Chinezen zitten nog steeds in hun traditie, van vroeger. Filosoof conficius heeft dit doorgegeven aan de chinezen. Hij vond dat kinderen met veel respect naar ouderen moest handelen, verstandig moesten zijn, geen seksuele behoeftes, respect moesten tonen en ga zo maar door.

De chinese cultuur is een cultuur die niet kijkt naar het individu. Er zijn teveel mensen en iedereen gaat zich met elkaar vergelijken. Status en uiterlijk speelt een grote rol. Ze zijn erdoor gehersenspoeld.

 In deze cultuur lijkt het alsof je geen mening mag hebben, geen vrijheid en gewoon niet als een uniek iemand wordt gezien. Zij kijken niet naar de kwaliteiten van 1 persoon maar naar de kwaliteiten van de groep waarin zij/hij leeft. Zij willen hun status zo hoog mogelijk houden.

Ook veel mensen van mijn familie geloven niet in de puberteit. Zij geven de persoonlijkheid van iemand de schuld. Ze zeggen dat diegene dan rebels is aangelegd en geen goed kind is als hij/zij niet luistert.  

 Daarom gaat mijn voorkeur uit naar de nederlandse cultuur. Ik voel me gewoon daar meer thuis. Ik kan me daar beter in vinden. Ik wil gelukkig zijn, ik hoef niet per see rijk te zijn. Geld is niet alles enzo. Ik wil gewoon doen wat ik nog kan doen, nu ik nog jong ben.  

 Dingen die ik heb overgenomen van de chinese cultuur zijn opzich wel positieve dingen maar het kan ook slecht uitpakken. 

 Ten eerste: het doordenken van chinezen
Dat heb ik meegekregen. Ik kon vaak niet meteen zeggen wat ik in gedachte had, ik moest altijd eerst nadenken voordat ik iets deed of zei. Chinezen denken heel veel over hoe anderen denken. Bijvoorbeeld een situatie wanneer iemand even chagrijnig doet. Als chinees zou diegene die chagrijnig doet, doordenken wat de ander zou denken. In zo'n geval zou diegene anders kunnen handelen omdat zij inzien dat hij/zij chagrijnig deed. Dat is een positief punt.
Een negatief punt is bijvoorbeeld als iemand niet terugmailt, een chinees achterdochtig zou worden en daar dingen achter zou zoeken. Een chinees zou negatieve dingen gaan denken en dingen in hun hoofd kunnen halen wat niet hoeft te kloppen. Door teveel denken, worden zij er zelf de dupe van.

Ten tweede: de kleine gewoontes van chinezen, leefwijze
Ik leef veel stricter qua gewoontes thuis. Van mijn moeder mocht ik bijvoorbeeld 

- thuis schoenen uit
- afwas, schoonmaak en andere klusjes thuis doen 

- alles goed netjes en schoonhouden, bijv. Vaak bed verschonen, als ik gegumd heb, mag niet op de grond komen, afwas niet langer dan 1 dag laten staan etc. 

- niet te vaak naar buiten anders ben je een kind waarvan het hart verbrijzeld is, oftewel een slecht opgevoed kind is. 

- als ik me niet goed voelde, en op de computer ging, vond mijn moeder dat meteen kei raar en vond dat ik me aanstelde, oftewel loog, oftewel een kind was die geen opvoeding gehad heeft 

- oudere mensen altijd begroeten, zoniet, dan ben je een slecht opgevoed kind

- ook al heb je je dag niet, tegen grote/oudere mensen moet je je gedragen

- niet in discussie gaan  

- mijn moeder vindt me al een slecht kind als ik zonder sokken door het huis heen loop omdat dat vies is als ik dan in bed ga liggen met vieze voeten

- zovaak mogelijk realiseren dat je moeder het ook zwaar heeft en het niet altijd om jezelf draait

 Misschien komen wel veel dingen overheen maar het is wel, dat chinezen tóch nog heel anders denken! 

Chinezen hier leven een beetje in een gesloten wereld. Dat is te merken aan de dingen die geblokkeerd zijn zoals Facebook, Twitter en Youtube. Ook hebben chinezen hier nog nooit echt buitenlandse mensen gezien. Hier in china lijkt het een cultuur te zijn zonder andere culturen. Het is niet multicultureel. Zij hebben hier weinig buitenland eten. Nederland kent tapas, italiaans, indonesisch, turks, chinees, grieks. Hier in china alleen pizza, chinees, spaghetti en lasagne, voor zover ik weet.  

 Mensen die hier leven weet ook niet beter. Zij kunnen ook niet zomaar naar het buitenland, zij weten niet hoe het in het buitenland er aan toe gaat. Zij weten niet hoe vrij en open nederlanders leven en hoe positiever zij denken. Mijn familie hier ziet nederlanders als gierig en altijd aardappel etende. Maar dat is een vooroordeel, veel nederlanders zijn gierig maar er zijn ook uitzonderingen en nederlands hebben een veel uitgebreider keuken qua eten.  

 Het was best wel een ervaring om mee te maken hoe mijn familie erop reageert toen ik een vriendin uit nederland meenam. Ik had eigenlijk veel meer verwacht dat mijn oma open was, maar dat viel vies tegen. Er zijn veel kleine dingen waaraan ik me irriteer. Mijn oma keurt veel af en neemt niet zo snel genoegen met iets. 

Quote of the day

“I saw you screaming when no one can hear. You always feel ashamed that someone could be that important…that without them, you feel like nothing. No one will ever understand how much it hurts. You feel hopeless, like nothing can save you. Then when it’s over, when it’s gone, you almost wish you could have all that bad stuff back, so that you can have the good.”

Een ander denkproces

Waar liegen mensen? Omdat ze de ander niet willen kwetsen zeggen ze. Maar is dat wel de enige reden?

Ik vind het jammer dat mensen hun gevoel niet volgen. Ik vind het jammer dat mensen zo in de stroming van de rivier worden meegetrokken, laten we het zo zeggen.
De stroming is dan "het leven" waar je geen grip op hebt.
Quote die hier bij hoort: " You can't leave everything to fate. If you do, you'll end up with nothing. Sometimes you have to create your own fate and other times follow it. The trick is to know when to do which."

Het lijkt alsof iedereen een masker op heeft, want achter elke glimlach, schuilt er iemand met zorgen, pijn en onzekerheid. Wie  is nou echt zichzelf?

Iedereen zegt wel, "blijf jezelf" of "wees je zelf", maar weinig mensen menen dat. Misschien menen ze het wel maar als de persoon een psychopaat blijkt te zijn, rennen vele toch weg.
Dingen die niet 'algemeen geaccepteerd' zijn, zullen dan ook vaak niet geaccepteerd worden door de meeste mensen.

Ik wil daar een geval apart van zijn. Ik wil echt mensen accepteren zoals ze zijn. Ik weet hoeveel ik van iemand kan houden die niet perfect is. Ik weet dat hij niet perfect was. Maar in mijn ogen, was alles mooi en was hij perfect MAAR HIJ WAS HET NIET OK. Maar goed, dat is iets wat liefde met je doet denk ik, een soort kleurenbril opzetten, zodat je sommige kleuren niet meer ziet.

Ik vind het ook jammer dat de meeste mensen dingen te laat realiseren, of gewoon helemaal niet. Ik, als persoon, ben iemand die best wel hoge verwachtingen van vrienden heb, omdat ik zelf ook bereid ben om dat ook voor hun te doen. Deze quote vind ik er goed bijpassen: "Sometimes we expect more from others, because we would be willing to do the same for them."
Ookal ben je diegene die er altijd voor iedereen is, ookal ben je diegene die altijd een luisterpaal is, ookal ben je een bitch, in the end it al doesn't matter.
Dat vind ik ook jammer. Mensen staan te weinig stil naar mijn mening, of misschien staan ze wel stil zonder het aan mensen te vertellen. Of ik ben gewoon iemand die te vaak stil staat bij dingen, misschien ben ik diegene die dingen teveel waardeert.. Ik denk heel vaak aan anderen maar heb vaak het gevoel dat er weinig aan mij gedacht wordt.



Ik ben het eens met een vriendin van me. Ze zei dat jongens op mijn leeftijd, rond de pubertijd, dus onder de 23 ofzo, geen relatie zouden moet hebben. Het enige wat ze er van komt, zijn gebroken hartjes en mensen denken dat het ECHTE liefde was. Nou nee dus. We zijn nog veelste jong om te weten wat "houden van" betekent. We houden onszelf voor de gek. Het maakt  dus geen ene fuck uit hoelang je een relatie hebt gehad. Zelfs mensen die jaren hebben gehad, kunnen ineens weer onbekenden worden. Dat slaat toch helemaal nergens op? Voor mij lijkt het dan alsof ze nooit van elkaar gehouden hebben. Dat gevoel kan zo moeilijk weggaan, heb ik gemerkt.

Ik vind jongens echt zo harteloos op dit moment. Als je echt van iemand houdt, dan hou je godverdomme van diegene. Ik vind het daarom ook echt een raar idee als iemand 3/4 exen heeft gehad waar diegene allemaal "liefde" mee heeft gedeeld. Je kan dan misschien wel 'ervaring' opdoen maar ik vind dat de waarde van de liefde dan een beetje verwaarloosd wordt. Ook korte relaties.. Alsof het een verspilde tijd is. Wat meestal niet zo is, maar zo'n gevoel krijg ik ervan. Natuurlijk leer je van alles, maar ervan leren is niet alles. Het blijkt dat bepaalde dingen meerdere keren moet gebeuren voordat men er echt iets van geleerd heeft.

Ik vind het zo jammer dat mensen hun verstand vaak gebruiken op het verkeerde moment. Het belangrijkste in keuzes maken is, dat verstand en gevoel in balans zijn. Als de één domineert, dan gaat het fout. Geldt ook voor het andere. 

Thanks to a friend

A poem that’s different from any other love song or poem

One that can be digested

Without affecting our self-esteem

A healthy organic love poem

Completely different from the spoon-fed love songs and poems

Our mothers and our grandmothers used to cry to

No more Air Supply on the radio telling my dad

That he’s All out of Love

And Mary J, if you’re going down cause he aint around

Don’t take my mama there with you

And Leanne Rimes “How will I live without you”

Was one of my first break-up anthems

And when Jorge was cheating

And emotions became physical beatings

Cindy Lauper told me to stay and take it“Time after Time”

And with Mark I would cry myself to sleep to Lila Downs

Telling me in Spanish that I should wallow in my own self-pity

While Tony Braxton gave me false hope with“Unbreak my heart”

And I would wake up to Billy Holliday singing“Good morning Heartache”

These love songs we internalized

And before we realized it was too late

We were already victims to these cycles of unhealthy relationships

Acting out of desperation

Our fears grow into monsters

Fed by our insecurities

Molding our perceptions of love

Tainting its potential

We become vulnerable to loneliness

And in the hopes of being fulfilled we selfishly CLAIM our lovers

Like Ritchie Valenz singing“You are mine and we belong together”

And Sarah Vaughan singing“You are mine you, you belong to me and I will never free you”

So we think we own people

Like slave masters

We are filled with self-hate

Wanting to imprison someone’s spirit,

Chastise their heart,

Manipulate their thoughts

Cause we are not enough for ourselves

And we are suckers for self-destructive romance

No wonder we misunderstand the meaning of love

So I write this self empowered love poem

Because I want to shape-shift this paradigm

I am my own person

And I refuse to be defined by these songs

These poems

I will not claim them

They do not sing to me

I release them

And I write this poem

This self empowered love poem

An independent

Not co-dependent

Love poem

That goes something like this:

My love:

Truth be told

I don’t wanna beaddicted to you

And if you reallytook my breath away

I would suffocate

I don’t wannadie for you

AndI wont do anything for love,

I will not quit chocolate for you

No I wont do that

I will not quiet my thoughts for you

Will not change my ways for you

Will not stop writing this verse

Will not put YOU at the center of MY Universe

No I wont do that

Come what may

I will not love you until my dying day

If you turn out to be someone who brings pain into my life

Causeyou are not everything to me

Andeverything I do, I don’t do it for you

So I will not belost without you

And my life will not stop without you

I don’t want to becrazy for your love

And I hope thatyou’re notalways on my mind

And yes you compliment me

Butyou don’t complete me

I wanna be aligned to you

But not defined by you

And sureyou can always be my baby

Until the day you decide to act out

And then it’s peace out, see ya later

I’m a lover not a hater

But a womyn’s gotta know

When it’s time to let go

Andyour not too good to be true

There are many people I connect with that I’m also attracted to

AndI don’t only have eyes for you

I actually like to appreciate beauty all around me

Its not realistic for me to tell you thatyou are the most beautiful person in the world

Cause although I know a lot of people

I DON’T KNOW EVERYONE!

And I wontgive my all to have just one more night with you

If it’s over why prolong it….?

Which is why I don’t wannaturn back the hands of time

If it happened…it was for a reason!

I don’t need you in my life

But rather I chose you in my life

And If I’m with you

It’s because I wanna be with you

And yes I love you

But I cannotlove you until the end of time

Because I will die before time ends

And though our souls may meet again

I have no way of knowing that

So I would be lying if I promised you that

All I can say is I love you

And I cant pretend

Like my feelings wont shift or end

Or transform with time

So I write this poem

This self-empowered love poem

That doesn’t need your validation

Nor wants a response from you

This poem that doesn’t want to save you

Or enslave you

This poem that doesn’t need you to love back

Though it wants you to

I write this poem that is beautiful despite you

This poem that will exist without you

It can stand up for itself

This poem that will not wait for you

Once you are gone

This poem will move on

And keep shining

Mature, sexy and grown

Everlasting

Beautiful

Free

And loving itself

So that it can truly love you!

Denkproces van vandaag..

Ik was weer eens aan het denken.
Ik dacht terug aan de dag toen ik je ontmoette en hoe 'wij' verder samen ontwikkelden.
Toen ik je pas leerde kennen, dacht ik niet eens dat we zo close zouden worden.
Het rare is, ik ken nu ook gewoon allemaal mensen.
Ik spreek sommige mensen meer dan anderen,
ik zie sommige meer dan anderen.
En ook met de gedachte dat ik niet verwacht dat ik close wordt met deze mensen.
Maar wie weet.
Het kan dus best zijn dat tussen al deze mensen waar ik mee omga/praat,
iemand tussen zit, waar ik dus close mee wordt.
Ook al denk ik nu echt van niet.
De jongens waar ik nu mee omga, zijn dus echt niet jongens waar ik een relatie zou willen.
Maar als je iemand leuk vindt, dan leer je iemand accepteren zoals die is,
met of zonder gebreken, het maakt niet uit.
Wanneer weet je dat je verliefd ben?
Dat weet je niet. Het is een proces van momenten die je verzamelt,
en uiteindelijk kom je erachter dat je verliefd bent..

Bestaan er trouwens mensen die nooit verliefd kunnen worden?
Is je seksuele geaardheid nou aangelegd of aangeboren?

Love is unconditional

Consider the alternative. "Conditional" love. What is that? Oh, I love you because you are good....pretty.... rich etc. That is not love, it is illusion or attachment or avarice. So, we can say that real love is unconditional. Not that it does not engender a condition within us but that it is not dependent on a condition of us.

Even maternal love is instinctive in nature and passionate love is destructive in nature. They exist to show us the extremes to which human nature can extend and occupy. So what then is the reality of love? Despite the many expressions of this state, its definition is often more descriptive than explanatory.

Our presence, in the here and now, is a necessary pre-requisite of our evolutionary existence. The presence of the other represents our way of delving into the unknown and hidden parts of our make-up. To bridge that gap and to enable a more intimate and informative contact, we need a state of being that is able to overcome the various internal resistances.

Real love, unconditional love, is the ability to receive without expectation and to give without intention. The state of sharing what we have without reserve and without condition.

That is its unconditional nature.

Because I'm love with quotes.

Smile at strangers and you just might change a life.

You know when sometimes you meet someone so beautiful and then you actually talk to them and five minutes later they’re as dull as a brick? Then there’s other people, when you meet them you think, “Not bad. They’re okay.” And then you get to know them and… and their face just sort of becomes them. Like their personality’s written all over it. And they just turn into something so beautiful.


People think they know you. They think they know how you’re handling a situation. But the truth is no one knows. No one knows what happens after you leave them, when you’re lying in bed or sitting over your breakfast alone and all you want to do is cry or scream. They don’t know what’s going on inside your head — the mind-numbing cocktail of anger and sadness and guilt. This isn’t their fault. They just don’t know. And so they pretend and they say you’re doing great when you’re really not. And this makes everyone feel better. Everybody but you.


Promise me you’ll always remember you’re braver than you believe, stronger than you seem and smarter than you think.

Quote of the day

I’ve learned that no matter what happens, or how bad it seems today, life does go on, and it will be better tomorrow. I’ve learned that you can tell a lot about a person by the way he/she handles these three things: a rainy day, lost luggage, and tangled Christmas tree lights. I’ve learned that regardless of your relationship with your parents, you’ll miss them when they’re gone from your life. I’ve learned that making a “living” is not the same thing as making a “life.” I’ve learned that life sometimes gives you a second chance. I’ve learned that you shouldn’t go through life with a catcher’s mitt on both hands; you need to be able to throw something back. I’ve learned that whenever I decide something with an open heart, I usually make the right decision. I’ve learned that even when I have pains, I don’t have to be one. I’ve learned that every day you should reach out and touch someone. People love a warm hug, or just a friendly pat on the back. I’ve learned that I still have a lot to learn. I’ve learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.

Quote of the day

“After all, what is happiness? Love, they tell me. But love doesn’t bring and never has brought happiness. On the contrary, it’s a constant state of anxiety, a battlefield; it’s sleepless nights, asking ourselves all the time if we’re doing the right thing. Real love is composed of ecstasy and agony.”

And that's who I am