I need a fucking soulmate

Ik ben iemand die dingen verwacht van anderen omdat ik ook bereid ben om datgene voor hun te doen,  ik wil dat mensen me begrijpen en dat ook in zien,
tot nu toe heb niet echt iemand gekend die me echt begreep en alles met me deelde,
misschien ben ik wel iemand die slecht in het leven staat,
maar misschien ook niet, want ik wil altijd de goede dingen in mensen zien.
En ja, der zullen veel mensen zijn die me niet begrijpen,
maar ik denk dat dat het leven is,
niet iedereen is hetzelfde en er is eigenlijk niet bepaald wat nou eigenlijk GOED of SLECHT is want dat is voor iedereen anders.
Er zijn wel dingen die bepaald zijn door het systeem/maatschappij,
mensen nemen dat dan als gemiddelde/normaal.
Maar ik ben dan zo'n iemand die daar niet mee eens is,
daarom voel ik me ook vaak anders dan andere mensen,
misschien overdrijf ik dingen en geef ik teveel waarde aan dingen en misschien red ik het wel helemaal niet in deze wereld maar dat is hoe ik leef.
Ik sta graag stil bij dingen in mijn leven, ik wil erover nadenken, erover reflecteren en dingen in zijn waarde houden. Ik vind het moeilijk om dingen los te laten en te relativeren,
als er wat fout gaat, verwijt ik mezelf altijd van alles,
en dan verlies ik de hoop en het vertrouwen in de wereld.
Meerdere malen heb ik geprobeerd om mezelf te veranderen,
om minder te verwachten en te denken,
maar telkens val ik weer terug, in mijn eigen schulp,
daar is het fijn en lekker warm.
Maar hier ben ik alleen en ik hou niet van alleen zijn,
daarom doe ik ook veel voor anderen,
ik wil dat mensen bij me zijn en in het krijt staan,
niet op een oppervlakkige manier, maar liever met meer diepgang,
iemand die ik écht kan vertrouwen en alles kan vertellen.
I need a fucking soulmate.
Dat geeft je ook een gevoel van zekerheid,
ik HAAT onzekerheid en ik ben een en al onzekerheid.
Ik doe alsof er niks aan de hand is,
ik weet hoe de maatschappij/systeem in elkaar zit,
ik laat me er ook door mee slepen,
maar met een bewuste gedachte dat ik het niet accepteer,
ik vind de wereld toch pittig teleurstellend,
de dingen zijn niet zoals ze zijn of dat je verwacht,
en nee ik zoek niet zo zeer aandacht,
want veel gedachtes houd ik gewoon voor mezelf,
maar ik wil wel mijn kritiek uiten op de mens,
misschien kan ik me wel vinden in het misantropie
uitleg van een misantroop:

Misantropie is een levenshouding die zich kenmerkt door het wantrouwen van mensen en een pessimistische visie op de samenleving. Eenmisantroop kan humaan en sociaal gedrag vertonen en is dus niet per definitie anti-sociaal of het tegengestelde van een humanist. Het woordmisantropie komt van het Griekse misos ("haat") en anthropos ("mens"). Een synoniem voor misantropie is mensenhaat.

Misantropie was reeds een levenshouding in het Oude Griekenland, die zich veelal uitte in een afzondering van de samenleving, uitgelokt door desillusie en een ongeloof in de mogelijkheid van mensen om op harmonieuze wijze met elkaar om te gaan. Veel misantropen leidden een bestaan als heremiet.

In veel gevallen is misantropie een gevolg van negatieve ervaringen met andere mensen, en dikwijls gaat ze met cynisme, arrogantie en/of onverschilligheid ten opzichte van de maatschappij gepaard. De hedendaagse industriële samenleving, die de klemtoon op sociale vaardigheid en teamwork legt, heeft het vaak moeilijk om met misantropische levenshoudingen om te gaan, temeer daar misantropen dit alles slechts als een hypocriete façade beschouwen en zich weinig van de sociale omgangsregels aantrekken.

En ja er zullen meer mensen zijn die me niet snappen en voor gek verklaren dan mensen die me wel snappen. Maar zo is het leven nou eenmaal. 

Quotes of the week

“I close my eyes, thinking that there is nothing like an embrace after an absence, nothing like fitting my face into the curve of his shoulder and filling my lungs with the scent of him.”

“You’ve felt it, haven’t you? Those feelings that seem to get so big in your chest, like something is so beautiful it aches?”


And when I asked you how you'd been I meant I missed you more than I've ever missed anything before.

"You can be the ripest, juiciest peach in the world and there's still going to be somebody who hates peaches."

Vandaag de dag

Ik kom net terug van de bieb met de bus,
de chauffeur reed 3x verkeerd en moest rondjes rijden om bij bepaalde haltes te komen,
de mensen in de bus waren helemaal verward en begonnen zich te irriteren aan de chauffeur.

Terwijl ik daar in de bus stond,
dacht ik na..
die man heeft gewoon zijn dag niet, dat kan bij iedereen gebeuren.
Waarschijnlijk komt hij helemaal uitgeput thuis en vertelt zijn vrouw dat
het op zijn werk niet goed ging.
Ochgerm.
Ik vond dat wel een beetje sneu.
Ik heb me in hem proberen te verplaatsen
en ik voelde echt met hem mee,
hij had een fout gemaakt,
en dat beïnvloedde anderen.
Dat zou mij ook echt kut lijken.

Daarom vind ik dat de meeste mensen op aarde erg egoïstisch zijn,
in de eerste instantie verplaatsen zij zich niet in een ander
en denken alleen maar aan zichzelf, wat voor hun gunstig is of niet.

Pittig jammer opzich.

De grens, wanneer de emmer overloopt.

Gister had ik rijles, het was echt een flop.
Ik voelde me al niet erg optimaal ( ik was ongesteld )
niet dat dat erg mijn mood beïnvloedt maar ik was een beetje doorgelekt.
Dat was dus echt geen fijn gevoel.
Daardoor ging het een beetje mis tijdens het rijden,
mijn rijinstructeur moest ingrijpen bij bepaalde situaties,
hij pushte me en zette heel veel druk op me,
ik kon daar niet tegen en toen werd ik emotioneel.
Maar dat komt niet alleen doordat hij mij pushte,
ik denk dat er heel veel andere dingen ook een rol mee speelt.
Van kleins af aan ben ik opgevoed met heel veel druk,
ik moest presteren, ik moest goed zijn,
ik moest dit, ik moest dat.
Volgens mij is dat idee dat ik perfect moet zijn,
zo erg in mijzelf getimmerd, dat ik onbewust altijd een druk voel.
Daarom ben ik ook onzeker over wat mensen van me denken,
voor mijn moeder ben ik nooit 'goed genoeg ' geweest en daarom doe ik
mijn best voor anderen, dat anderen me wel goed genoeg vinden.
Maar het leven is eigenlijk helemaal niet zo,
ik wil niet zo zijn maar ik ben het.
Ik kan er weinig aan doen, ik wil er voor iedereen zijn, ookal is niet iedereen er voor mij,
dat geeft mij wel een teleurstelling van de mensheid.
Ik moet dingen leren te accepteren,
ik geef waarde aan heel veel dingen,
ik neem veel dingen erg persoonlijk op,
ik leg altijd de fouten bij mezelf,
ben nu wel mezelf? Of wordt ik steeds gevormd door anderen?

Een leven zonder kijkvermogen

Laatst zat ik in de bus,
er kwam een man de bus in lopen,
met een stok,
de man was blind.
Toen ben ik gaan nadenken,
hoe het zou zijn als ik zelf niets kon zien?
Ik heb toen mijn ogen dicht gegaan voor 10 seconden,
maar weer zo snel mogelijk open gedaan,
omdat het zo eng was,
dat alles zwart is,
je voelt je dan erg zwak,
bang voor het onbekende.

Als je vanaf je geboorte nooit hebt kunnen zien,
ben je niet anders gewend,
je hebt geen idee dat een banaan geel is,
de lucht blauw en ons bloed rood.
Voor diegene zijn die woorden niets minder dan alleen maar woorden, gemaakt uit letters.
Weet je hoe bizar dat is voor ons om dat voor te stellen!

Als je blind bent geworden door een ongeluk of dergelijke,
is het veel moeilijker om er mee te kunnen leven,
voor diegene kan het echt zo deprimerend zijn,
je kan gewoon niet meer zien.. wtf..
al de mooie dingen in het leven,
de zonneschijn, de wolken, bossen, gras,
kleuren, bladeren, sneeuw, zonsondergang..
ik zou dat dus allemaal voor geen meter kunnen missen.

Houden van? Wat is dat? Kan je dat eten?

Wat is nou precies houden van?

Ik heb eerlijk gezegd geen idee.
Ik denk dat ik het weet,
maar ik denk dat ik het ook verkeerd kan hebben.

Na een lange relatie, houden mensen nog wel van elkaar?
Ik denk van wel, maar wat ik waarneem, bewijst misschien een beetje het tegendeel.
Ik denk dat 'houden van' niet zomaar weg kan gaan.
Je hebt van alles met 1 iemand gedeeld,
en dan is het gewoon weg,
alles is maar een herinnering.
Maar dat geeft geen reden om te stoppen met van iemand houden.
Der zal vast wel altijd een plekje in je hart hebben.
Denk ik dan.
Ik weet niet precies hoe het bij anderen zit.
Maar het lijkt alsof mensen doen alsof het niks is,
sommigen hebben vele relaties gehad,
allemaal misgegaan,
en ze gaan gewoon door,
hoppa naar de volgende.
Hebben ze wel van die mensen gehouden?
Of dachten ze dat ze van elkaar hielden omdat
het zo cliche is, als mensen een relatie hebben,
dan hoort dat er gewoon bij.
Misschien hebben ze helemaal niet nagedacht wat nou HOUDEN VAN is,
misschien denken ze alleen maar aan zichzelf,
omdat zij een goed gevoel krijgen van diegene,
omdat zij er profijt bij hebben,
verlangens, lust, warmte etc

Wanneer kunnen we nou constateren dat iemand ECHT van iemand houdt?

Quote of the day

I prefer by far the warmth and softness to mere brilliancy and coldness. Some people remind me of sharp dazzling diamonds. Valuable but lifeless and loveless. Others, of the simplest field flowers, with hearts full of dew and with all the tints of celestial beauty reflected in their modest petals.

Onzekerheid, wat is dat?

Er zijn verschillende aspecten van onzekerheid. Als je je voldoet aan een van die aspecten betekent dat niet meteen dat je  een "onzeker" persoon bent.
Sommige mensen zijn namelijk alleen maar onzeker in bepaalde situaties.

Voorbeeld van mezelf,
ik ben onzeker op het gebied van presteren.
Ik heb vaak gehad dat ik dacht dat ik het haalde of iets dat goed ging en uiteindelijk niet zo bleek te zijn. Ik ben toen mijn mentaliteit gaan veranderen omdat ik te vaak teleurgesteld was.
Ik ben toen gaan denken, "ik heb vast een laag punt, ik haal het toch niet, ik kan het niet!". Zo kon ik niet echt teleurgesteld zijn als ik faalde, dus ik zag falen bijna als een gewoonte.
Dit is eigenlijk ook niet goed.
Vooral omdat mijn rijles instructeur laatst me ermee confronteerde.
Hij zei dat ik niet onzeker moest doen. Onzekere mensen halen het niet.
Met rijles moet je er juist zeker van zijn en achter je keuze staan.
Ik vraag vaak om bevestiging omdat ik geen fout wil maken,
dingen die ik vraag kunnen zijn : "ik moet hun voorrang geven toch? hier mag je 50 rijden toch? "
Mijn instructeur is uiteindelijk gestopt met mij bevestigen en hij zei dat ik vanaf nu moet leren om zelf keuzes te maken. Als ik wat fout deed, is dat niet erg. Hij greep dan op tijd in (bestuurscontrole; filosofie haha!!) Ik ben tenslotte een leerling en als leerling mag ik fouten maken.
Maar toch, vind ik het geen fijn gevoel om fouten te maken.
Mensen verwachten dingen van mij en ik wil heel graag mijn beste kant laten zien.
Door middel van onzeker te zijn en bevestiging te vragen, weet ik of iets goed is of niet en zonder te weten of het goed/fout is, geeft me geen veilig gevoel.
Ik ben dus steeds op zoek naar bevestiging.

Dit kan ook voorkomen in een relatie.
De meeste mensen (vooral vrouwen) zoeken steeds naar bevestiging.
Ze zijn onzeker, ze denken te veel en zijn bang dat hun partner er van door gaat.
Maar dit maakt ons alleen maar onzekerder!
Je partner denkt dan dat je ze niet vertrouwt of dat je aanhankelijk bent of dat je para bent, en dat is ook geen goed gevoel.
Mensen denken te veel, en sommige te weinig.
Konden we maar een evenwicht vinden..
Konden we maar niet te veel verwachten van elkaar..
Dan was iedereen wat gelukkiger.


Zoals ik zeg:

Give more, expect less.