Dromen

Gisteravond had ik even een akkefietje met mijn moeder. Ik had niet laten weten waar ik was en toen was ze heel erg bezorgd. Ze had 10 keer gebeld maar ik heb altijd mijn mobiel op stil in mijn tas zitten. Toen ik thuis was, whatsappte ik haar dat er niks aan de hand was en ze geen zorgen hoefde te maken.

En toen belde ze me ..

Ik nam op. Ik voelde haar emoties gewoon door de telefoon uit haar stem voortvloeien..
Ze was echt bezorgd en ik moest beloven dat ik voortaan doorgeef waar ik ben.

En heel raar, vannacht heb ik dus over mama gedroomd!
Het ging over een meisje/vrouw die probeerde mij en mijn moeder uit elkaar te krijgen en te drogeren. Ik probeerde steeds mijn moeder te bereiken en te zeggen dat dat meisje gevaarlijk was maar ik kreeg haar maar niet te pakken aan de telefoon.. Ik helemaal in paniek en ben toen naar mijn moeder geraced op de een of andere manier. Er vonden toen nog een paar wendingen plaats maar die doen er niet toe. Op het einde liet ik mama weten dat ik van haar hield en heel veel om haar gaf,
dat was toch wel een fijn gevoel, aangezien we dat eigenlijk nooit in real-life doen.

Ookal zou ik het wel iedere dag willen zeggen, ik durf dat niet.. Het wordt gedoogd maar ik kan wel aan haar merken dat ze om me geeft, de manier hoe ze dingen probeert aan te pakken en mij als prioriteit stellen.

Ik hou van je mama!

People change

Het feit dat mensen veranderen is erg logisch maar soms toch raar. De tijd gaat super snel zoals je merkt en als je een tijdje iemand niet hebt gesproken, lijkt de tijd een groot stuk van je leven ofzo over geslagen te hebben maar dat is niet zo. Wij herinneren die mensen nog zoals te TOEN waren, maar naar mate de tijd verstrekt, verandert de persoon maar onze herinnering aan die persoon blijft het zelfde, de tijd staat stil in onze herinneringen. Het gevoel van tijd is zo raar, aan de ene kant kan je het gevoel krijgen dat het supersnel gaat (je staat niet stil bij dingen die niet om je heen gebeuren) of juist dat de tijd heel langzaam gaat, bijvoorbeeld in een saaie les op school. Ik ben eigenlijk best benieuwd hoe dit in elkaar zit.

Ook als ik terug denk aan "vroeger" (paar jaar geleden), lijkt het nog zo dichtbij maar het is zo snel voorbij gegaan. Ook ben ik gaan nadenken of ik veranderd ben en ik weet het niet zo goed. Veel mensen zullen mij niet echt veranderd vinden omdat ze me bekant elke dag spreken en dan merk je de veranderingen niet zo op. Maar mensen die ik al een tijdje niet heb gesproken, zullen wel degelijk zeggen dat ik veranderd ben.

Wat ook super interessant is, of mensen zoooooo erg kunnen veranderen dat ze niet meer herkenbaar zijn (niet qua uiterlijk), het feit dat mensen niks meer van hun oude "IK" overhebben, kan dat? Of hebben mensen altijd wel een fundament waarop de persoonlijkheid in varieert? INTERESTING!!

Verder ben ik ook echt suuuuper benieuwd hoe mijn leven eruit ziet over 6 jaar ofzo, heb ik dan nog steeds een relatie? Woon ik dan al samen? Waar woon ik dan überhaupt? Hoe sta ik dan tegenover het leven? Wil ik dan nog steeds kinderen? Hoe is de relatie tussen mijn moeder en ik ? Hoe is het met de mensen in China? ZOVEEL VRAGEN. En helaas is er maar 1 manier om erachter te komen... afwachten..

Je druk maken

Waarom maak ik, een meisje van 17, druk om bijna alles wat er in de wereld en in de omgeving gebeurt? Als 17 jarige moet je genieten van het leven want je hebt nog een heel leven voor je. De dingen die misgaan zouden als mijlpalen gezien moeten worden om te kijken hoe ver je bent gekomen. Kan je hieruit opmaken dat we de dag leven of dat we juist niet YOLO leven?
Je kan zeggen dat we "de dag leven" omdat we vaak op n dag, ook veel beslissingen maken die zonder nadenken zijn gemaakt, de emoties die we hebben, zijn op dat moment, alleen bij dat moment.
Maar je kan ook zeggen, de mensen die nadenken over het leven en zorgen maken om dingen, die leven niet de dag. Maar het zijn wel de mensen die het meest om dingen geven denk ik dan. Ik geef toe, als ik over dingen nadenk, worden dingen juist mooier dan ze zijn. Ik ga nadenken over verschillende kanten van iets en daardoor kan ik ook objectief naar iets kijken. Ik kom wel vaak tot de conclusie dat iets negatiefs, ook altijd wat positief bevat. Het leven is best mooi, we moesten dat eens gaan koesteren. Eerlijk gezegd denk ik dat best veel mensen dat niet doen, sociale contacten en de maatschappij zijn zo tot ons (de mensen) ingedrongen dat dat er bijna niet meer uit te halen is. Onbewust doen we dingen om er bijvoorbeeld "bij te horen", om "grappig te zijn", om "cool te zijn" en achteraf, als we erover nadenken over bijvoorbeeld kwetsende dingen die we zeggen, denken we.. "hmm eigenlijk is dat best gemeen en zo bedoelde ik het niet want diegene kan best aardig zijn." of "ik zou het eigenlijk ook niet leuk vinden als diegene dat ook zo over mij zei". Nja je hebt echt zooveeel redeneringen over dingen die niet kuis zijn etc.
Sommige mensen geven te veel om dingen en zijn daarom bang voor dingen. Zoals ik. Ik ben bang voor reacties van mensen, meningen, kritiek en verwachtingen. Ik ben helemaal niet perfect, not even close. Het is moeilijk om te leven met het idee dat je steeds perfect moet zijn maar je weet gewoon dat je dat niet bent. Het is moeilijk om te leven zonder na te denken over dingen als je van kleins af aan is aangeleerd om dingen goed te doen en te kunnen inzien wat anderen zouden denken etc.

Wat als iedereen de mooie dingen in het leven zou gaan koesteren en de mooie dingen die we altijd voor elkaar hebben ingehouden, ineens allemaal deruit gooit, wat gebeurt er dan? Volgens mij is dat echt zo mooi, de echte gevoelens van mensen. Ik vind het ook best mooi als mensen huilen of iets, vaak moet ik dan ook huilen, ik weet niet waarom. Maar ik vind dat zo mooi omdat dat echt iemands aard, diepte van iemand naar boven haalt, misschien wel hoe die persoon wel echt is. Ik wil zo graag dat mensen zichzelf kunnen zijn :(