Mijn moeder is een typisch geval van voorstander van hypergamie.
Ze wil dat ik trouw met iemand die een hogere status heeft en meer aanzien. Wel een beetje tegenstrijdig want ze wil ook dat ik niet afhankelijk word van mijn man.
Dus wat maakt het uit wat voor opleiding of baan hij heeft?
Als ik maar gelukkig ben toch..?
Het is niet dat ik niet snap waarom ze zo denkt.
Ik snap best hoe ze denkt en dat dat streven naar zoiets je leven misschien gemakkelijker kan maken later maar het hoeft niet altijd beter te zijn. Geld is niet het allerbelangrijkste en maakt je leven niet altijd beter.
Daar zit dus ook een grens.
Ik snap dat ze bang is, dat ik een keuze maak en later spijt krijg van mijn keuze. Daarom wil ze ook invloed uitoefenen op mijn leven. Ze zegt dat ze gewoon mij 'advies' geeft maar soms voelt het alsof ik gepusht word en dat maakt me bepaald niet gelukkig.
Ik wil mijn eigen keuzes maken en er zelf achterkomen wat wel/niet goed is. Ze kan niet voor mij kiezen, ik ben tenslotte de persoon die met mezelf moet leven.
Als ik maar gelukkig ben..
De cultuurverschillen vormen best wel een botsing tussen mij en mama. Kan er vrij weinig aan doen. Het ligt niet aan haar opvoeding, die is best prima. Maar mijn denkwijze is gevormd hier in het westen, in Nederland, met allemaal Westerse mensen om mij heen. Het lijkt alsof ik niet anders kon.
Soms ben ik gewoon echt moe en uitgeput. Uitgeput omdat ik telkens maar weer voor mezelf wil/moet opkomen. Als ik dat niet doe, laat ik ze over me heen lopen en dat wil ik niet.
Maar er moet ooit een keerpunt komen, dat zij opgeven en dat ik 100% autonoom ben.
Ik probeer nu mijn 'geluk' te vinden in de kleine dingen. De dingen die ze niet van mij kunnen afpakken.
Ik wil zo graag dat deze 'strijd over is en iedereen in vrede kan leven.
als we maar gelukkig en tevreden zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten