Jij.
je laat me dingen voelen die ik nooit eerder heb gevoeld,
vaak bang voor het onbekende, wat er nog komen zal
alsof de verbinding tussen mijn lichaam en geest was verbroken,
alsof mijn lichaam ineens een eigen wil had,
in het begin onaangenaam maar in de loop van de tijd ben ik van dat gevoel gaan houden,
die momenten, waarbij we sprakeloos waren,
ergens op een bankje zaten of half onderuitgezakt lagen, zachtjes de wind op de achtergrond of de specht die om de zoveel tijd met zijn snavel de bomen tikt,
kijkend om ons heen, prikkels van de omgeving verwerken en toch concentreren op elkaar,
ik probeerde te communiceren maar viel uiteindelijk altijd terug op de stilte,
de stilte die alles behalve ongemakkelijk was, die ruimte gaf om te denken.
ik herinner me, dat moment dat we gewoon elkaar diep in de ogen keken en genoten van elkaars aanwezigheid..
hoe mooi je ogen schitterden, alsof je door me heen keek, alsof ik bijzonder was..
en vragen waar ik aan dacht, terwijl je het antwoord stiekem al wist, jou.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten