Mama.

Als eerste wil ik zeggen mama, dat ik echt heel veel van je hou. Ondanks alle tegenslagen die we hebben meegemaakt, moet ik toegeven dat je echt veel voor me hebt gedaan en je eigenlijk alleen maar het beste beentje met me voor hebt. En ja,  soms sta ik er niet bij stil wat je allemaal voor me doet omdat dat een soort van gewoonte wordt. Hetzelfde geldt voor jou, soms doe ik goede dingen maar wordt nooit gecomplimenteerd. Je hebt je momenten en ik heb de mijne. Soms wordt je boos als je bezorgd bent maar zo bedoelde je het dan helemaal niet. Ik heb van de laatste tijd geleerd dat boos zijn zo weinig nut heeft. Je moet gewoon kalm blijven en je hoofd er bij houden. Bekijk het vanuit meerdere punten en trek een conclusie, welke prioriteiten wegen voor mij het meest etc..
Ik wil vrijheid, ik wil herkenning, bevestiging, erkenning. liefde en warmte. Ik wil zoveel maar kan niet veel krijgen. Het is soms best moeilijk om te leven in zulke omstandigheden thuis, twee culturen die met elkaar botsen. Ik wil zoals elk ander kind in Nederland zijn, openheid en vrijheid. Maar dat is moeilijk te realiseren voor mijn moeder aangezien zij juist in een gezin is opgegroeid waarbij nooit open over jongens, seks, alcohol, drugs en gevoelens wordt gepraat. Huilen wordt gezien als zwak, klef doen wordt gezien als vulgair en vies, veel leuke dingen doen wordt gezien als onverstandig poepkind, met jongens omgaan wordt gezien als slet, een vriendje is daarom ook moeilijk te realiseren op zo'n jonge leeftijd zoals ik, 17 jaar. Mama kan zoveel van mij leren en ik nog zoveel van mama. Ik wil alle goede dingen uit de Chinese cultuur en verder de Nederlandse cultuur behouden. Ik vind het wel goed zo. Ik leef tenslotte in Nederland en ik zou me hier aan moeten passen. Ik heb al besloten dat ik later met een Nederlandse jongen wil trouwen, Chinese jongens zijn zo status gebonden blabla. Maar het nadeel is dat mijn familie in China waarschijnlijk mijn toekomstige jongen nooit zal ontmoeten aangezien mijn familie geen woord engels spreekt en mijn man geen woord Chinees. In de Chinese cultuur wordt zoveel van je verwacht, zoveel (onzichtbare) druk en shit. Je bent altijd gedwongen tot iets omdat je van kleins af aan hebt geleerd dat dat zo moet blabla.
Ik weet hoe ik mama tevreden kan houden maar als je nadenkt, dat is toch niet goed? Je leeft voor jezelf en niet voor iemand anders, je wilt jezelf trots maken en gelukkig zijn. Als een bepaalde beslissing toevallig ook je moeder gelukkig maakt, is dat natuurlijk mooi meegenomen maar uiteindelijk draait alles om jou. Ookal verbiedt mijn moeder mij dingen, als ik echt iets wil, dan moet ik er voor gaan. Het kan zijn dat ik er super spijt van krijg en het misschien wel de grootste fout van mijn leven zal zijn maar het kan ook zijn dat ik super gelukkig wordt!