Een ander denkproces

Waar liegen mensen? Omdat ze de ander niet willen kwetsen zeggen ze. Maar is dat wel de enige reden?

Ik vind het jammer dat mensen hun gevoel niet volgen. Ik vind het jammer dat mensen zo in de stroming van de rivier worden meegetrokken, laten we het zo zeggen.
De stroming is dan "het leven" waar je geen grip op hebt.
Quote die hier bij hoort: " You can't leave everything to fate. If you do, you'll end up with nothing. Sometimes you have to create your own fate and other times follow it. The trick is to know when to do which."

Het lijkt alsof iedereen een masker op heeft, want achter elke glimlach, schuilt er iemand met zorgen, pijn en onzekerheid. Wie  is nou echt zichzelf?

Iedereen zegt wel, "blijf jezelf" of "wees je zelf", maar weinig mensen menen dat. Misschien menen ze het wel maar als de persoon een psychopaat blijkt te zijn, rennen vele toch weg.
Dingen die niet 'algemeen geaccepteerd' zijn, zullen dan ook vaak niet geaccepteerd worden door de meeste mensen.

Ik wil daar een geval apart van zijn. Ik wil echt mensen accepteren zoals ze zijn. Ik weet hoeveel ik van iemand kan houden die niet perfect is. Ik weet dat hij niet perfect was. Maar in mijn ogen, was alles mooi en was hij perfect MAAR HIJ WAS HET NIET OK. Maar goed, dat is iets wat liefde met je doet denk ik, een soort kleurenbril opzetten, zodat je sommige kleuren niet meer ziet.

Ik vind het ook jammer dat de meeste mensen dingen te laat realiseren, of gewoon helemaal niet. Ik, als persoon, ben iemand die best wel hoge verwachtingen van vrienden heb, omdat ik zelf ook bereid ben om dat ook voor hun te doen. Deze quote vind ik er goed bijpassen: "Sometimes we expect more from others, because we would be willing to do the same for them."
Ookal ben je diegene die er altijd voor iedereen is, ookal ben je diegene die altijd een luisterpaal is, ookal ben je een bitch, in the end it al doesn't matter.
Dat vind ik ook jammer. Mensen staan te weinig stil naar mijn mening, of misschien staan ze wel stil zonder het aan mensen te vertellen. Of ik ben gewoon iemand die te vaak stil staat bij dingen, misschien ben ik diegene die dingen teveel waardeert.. Ik denk heel vaak aan anderen maar heb vaak het gevoel dat er weinig aan mij gedacht wordt.



Ik ben het eens met een vriendin van me. Ze zei dat jongens op mijn leeftijd, rond de pubertijd, dus onder de 23 ofzo, geen relatie zouden moet hebben. Het enige wat ze er van komt, zijn gebroken hartjes en mensen denken dat het ECHTE liefde was. Nou nee dus. We zijn nog veelste jong om te weten wat "houden van" betekent. We houden onszelf voor de gek. Het maakt  dus geen ene fuck uit hoelang je een relatie hebt gehad. Zelfs mensen die jaren hebben gehad, kunnen ineens weer onbekenden worden. Dat slaat toch helemaal nergens op? Voor mij lijkt het dan alsof ze nooit van elkaar gehouden hebben. Dat gevoel kan zo moeilijk weggaan, heb ik gemerkt.

Ik vind jongens echt zo harteloos op dit moment. Als je echt van iemand houdt, dan hou je godverdomme van diegene. Ik vind het daarom ook echt een raar idee als iemand 3/4 exen heeft gehad waar diegene allemaal "liefde" mee heeft gedeeld. Je kan dan misschien wel 'ervaring' opdoen maar ik vind dat de waarde van de liefde dan een beetje verwaarloosd wordt. Ook korte relaties.. Alsof het een verspilde tijd is. Wat meestal niet zo is, maar zo'n gevoel krijg ik ervan. Natuurlijk leer je van alles, maar ervan leren is niet alles. Het blijkt dat bepaalde dingen meerdere keren moet gebeuren voordat men er echt iets van geleerd heeft.

Ik vind het zo jammer dat mensen hun verstand vaak gebruiken op het verkeerde moment. Het belangrijkste in keuzes maken is, dat verstand en gevoel in balans zijn. Als de één domineert, dan gaat het fout. Geldt ook voor het andere.