Broken into better shape

I never told you, I don't want to hold you back
But you have to know, I'm gonna find my way
And you're better off doing what you love
But if this is our last night together, ever
Can I hold you one more time?


Ik weet niet wat de beste manier is om een relatie in stand te houden. Ik ben daar blijkbaar niet goed in.

Zit ik dan, met een traan rollend over mijn wang, het zicht belemmerd door vochtige ogen, terwijl jij op WhatsApp tegen me praat, laat mijn rivier van tranen niet stoppen.

Het voelt alsof mijn hoofd leeg is maar tegelijkertijd razen er zó veel gedachten door me heen dat ik hier maar naar deze lege pagina staar in de hoop dat ik wat op papier kan zetten. 

De woorden "beëindigen", "uitmaken", "veranderen" en "einde" blijven zich maar herhalen in mijn hoofd. Wat betekent dit? Waarom doen we dit? Wat is het nut hiervan? Hoe zijn we op dit punt gekomen waar we ons nu bevinden? 

Waar is onze echte pure liefde heen? Waarom uiten we dat niet zo vaak mogelijk? Het lijkt nu meer op een kosten/baten relatie waarbij we kijken waarvan we profijt van hebben en hoeveel het ons dan zou "kosten". Een oppervlakkige economische relatie die niemand wilt hebben. Liefde zou onvoorwaardelijk moeten zijn en moet niet teruggekoppeld worden aan een soort kasboek waar ieder individu bijhoudt wat hij/zij heeft gedaan en wat de ander nog 'te goed' krijgt. 

We zouden juist dingen moeten doen die ons bij elkaar brengt en niet juist uit elkaar drijft. Zullen we dat in ons achterhoofd houden in de toekomst? 

Laten we hier verandering in brengen en de toekomst een leukere/mooiere tijd maken om naar toe te streven.. samen. Laten we aan "ons" denken en niet aan "ik". Ik denk dat dat al veel verandering teweeg kan brengen.. ik hoop het. Ik wil niet weg, ik wil niet dat jij weggaat.

Het bevalt me best goed hier, en tuurlijk zijn er altijd wel issues maar zijn die dingen daadwerkelijk zó erg dat we het allemaal maar moeten opgeven en weggooien? Ik denk van niet.. of wel?