Ookal geeft het leven zoveel redenen om dood te gaan, ik blijf liever gewoon leven hoor.
(hier komt nog een gedicht)
Het is zo raar hoe snel de tijd gaat. Iemand speciaals komt plotseling in je leven,
je raakt gewend aan de aanwezigheid van diegene, je leunt op ze,
je vertrouwt ze, je houdt van ze, je hebt ze lief, je vindt ze lief, je denkt aan ze,
je mist ze.
Als diegene ineens weer uit je leven verdwijnt, voelt dat onnatuurlijk.
Het dan weer een proces van wennen.
Dit is natuurlijk moeilijker wennen dan als iemand leuks in je leven komt.
Dit wennen gaat ook om gewoontes afleren die je bij diegene had,
je gevoelens niet kunnen tonen, je emoties binnenhouden. (als je nog steeds van diegene houdt natuurlijk).
Het is een proces dat niet zo makkelijk is zoals het lijkt.
Vaak val je terug. Je klimt op een ladder, naar het volgende level,
maar je kijkt terug om te zien waar je nu eigenlijk bent.
En dan gaat het mis. Je hebt hoogtevrees. (kan ook gezien worden als zwak).
En ja, dan val je weer terug. En kan je het proces weer opnieuw beginnen.
Het is ook mogelijk dat je al een paar levels hebt gehaald,
als je dan terugvalt, val je op de laatste level waar je gebleven bent.
(zo ingewikkeld allemaal, beeldspraak haha)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten